zondag, 14 november 2010

Glenn en de blogtest

Even een kleine test, niets serieus. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik mijn blog verwijderd heb, ondanks de boodschap van skynet hierover? Misschien heeft skynet wel iets tegen mij. Of misschien is het een straf van het universum omdat we hier thuis voorlopig gespaard zijn gebleven van de waterellende die onze hometowns Halle en Lembeek City naar de overstroomde wanhoop drijft. Wie zal het zeggen?

Een test dus. Niets serieus.

EDIT: En we zijn back in business, blijkbaar. Whoop! Nog even en dan begint het hier weer bij het lieveheersbeestje. Ta!

15:33 Gepost door Yours truly in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

zaterdag, 13 november 2010

Glenn versus het lieveheersbeestje from hell

Er zat al een hele week een lieveheersbeestje op mijn kamer. Op zich is dat niet zo erg, want een lieveheersbeestje staat vooralsnog nog niet op de lijst van Dingen Die Ik Liever Vermijd, maar aan de andere kant: als ik het me goed herinner zijn het beestjes die wel erg vaak plassen, en ik ben als de dood voor een gebrek aan hygiëne. En dan is er natuurlijk ook nog het feit dat het beest me gewoon al vanaf dag één op de zenuwen werkte. Dat kwam zo: in plaats van stiletjes op de muur rond te kruipen - bv. in de richting van de deur of van het raam, om daar dan daarna uit te kunnen vliegen als ik ze openzette - vloog het de godganse tijd rond van zodra ik het licht durfde aandoen. Op zich is dat nu ook weer niet zo erg, eh, erg, maar het was de manier waarop: in plaats van stilletjes rond te vliegen - bv. in de richting van de deur of van het raam die ik dan op het juiste moment zou open zwieren - vloog het lieveheersbeestje snorrend rond, en botste het continu tegen de muur of andere voorwerpen aan. Het ging constant van tok-tok-tok, de hele tijd door. Tok-tok-tok. Tok. Met heel veel 'bzzzzz' ertussen, vanwege het snorren. En ik ben eveneens als de dood voor achtergrondlawaai tijdens schoolwerk.

Ik wist meteen: dit komt niet goed. Toch was ik na dag 1 nog zo goedhartig om te denken dat het lieveheersbeestje wel opnieuw de wijde wereld in ging trekken als ik maar de deur of het raam van mijn kamer openzette, zodat we op een compleet vredelievende manier eindelijk van mekaar gescheiden zouden worden. IJdele hoop, zo bleek, want op dag 2 stapte ik mijn kamer binnen, gepakt en gezakt met taalkundig verantwoord schoolwerk, en toen ik het licht aanknipte was het daar: het lieveheersbeestje from hell, dat on the spot tokkend tegen dingen beginnen aan te vliegen. Ik gromde. Het lieveheersbeestje snorde. Vanaf dat moment waren we gezworen vijanden, maar opnieuw probeerde ik het conflict op vredelievende wijze op te lossen door gewoon op gepaste tijden naar mijn deur of raam te snellen en ze te openen. Waarop het lieveheersbeestje in volle vaart die richting uitsnorde en tokte doch op het laatste moment in allerlei scherpe bochten de andere richting uitging, de fucker. Ik werd er op dag 3 en 4 helemaal radeloos van.

Op dag 5 en 6 tokte het lieveheersbeestje constant tegen mijn lamp aan. Of moet ik zeggen: mijn brandende lamp, want ik denk dat er bij het tokken tegen de brandende lamp iets is misgelopen. Op dag 7, zijnde vandaag, zat ik namelijk nietsvermoedend te lezen in een boek voor het vak Franse literatuur toen ik opeens, vanuit mijn ooghoek, iets onder mijn bed zag komen uitkruipen. Dingen die je vanuit je ooghoek tevoorschijn ziet komen zijn altijd erger dan dingen die je recht op je af ziet komen, zo weet ik uit ervaring, dus trok ik instinctief mijn benen in en riep van 'Fuuuck!'. De fucks vliegen hier in het rond hoor sinds ik True Blood kijk (en herbekijk). Het was echter máár het lieveheersbeestje, dat traag en langzaam over de grond kroop. Geen gesnor. Geen getok. Alleen gereutel. Of dat denk ik tenminste, want het beestje zag me er opeens veel kreupeler uit dan de dagen voordien.

"Het heeft zich verbrand!" dacht ik eerst vol medelijden, gevolgd door een triomfantelijk "Yes! Nu ben ik ervan af!". Wat dat over mijn karakter zegt wil ik liever niet weten, maar ik betwijfel of het ooit tot een positief psychiatrisch rapport zou kunnen leiden. Anyhow. Ik nam een borstel. Opende de deur naar het terras. Zwierde met de borstel alsof het een golfclub was. En toen, ironisch genoeg vergezeld van een soort tok-geluid, vloog het lieveheersbeestje vanuit mijn kamer het terras op en de regen in. The end. Met een vreemd gevoel van verlichting door de plotse (alsook welkome) afwezigheid van een constant getok en ge-'bzzzzz!' ging ik achter mijn laptop zitten met de intentie om bergen werk te verzetten voor school. Geen irritante afleiding meer! Alleen rust.

Toen begon het geboor bij de buren.

En dat gaat nu zo al een hele namiddag door, zeg.