vrijdag, 04 februari 2011

Zeg niets verkeerds over Madonna tegen Glenn

Tussen Madonna en mij is er iets gebroken, denk ik. Nochtans was ze de redding van mijn bestaan tijdens de puberteit, toen ik nood had aan een wijze rots in de branding en zij daar opeens verscheen in alwetende Kabbalahmodus, terwijl er een lichtzuil uit de hemel over haar neerdaalde en een engelenkoor vol lof over haar zong. Of misschien dramatiseer ik de feiten nu een beetje, dat kan ook. In ieder geval. Het was 2002 going on 2003 en Madonna had nog altijd Iets te vertellen. Mijn mond viel zo hard open dat de rekkertjes die ik in die tijd tussen de boven- en onderkant van mijn beugel moest bevestigen ervan knakten. Ze zong over zelfvertrouwen, gelijkheid, trouwheid aan jezelf, het leven en de dood en nog van die wijze dingen, en de komende jaren ontdekte ik stapsgewijs dat er in haar back catalogue nog meer van die pareltjes zaten. Natuurlijk bevatte die ook tientallen nummers over liefde en dansen en kinky seks enzo, maar hey, zelfs daar kwam ze mee weg op een wijze waar andere zangeressen niet in sloegen/slagen. Madonna en ik, dat was bijna liefde, zo mooi.

Maar ja, hoe gaat dat met jeugdidolen? Er komt denk ik altijd wel een moment waarop je opeens beseft dat je grenzeloze adoratie is geslonken tot iets gematigder proporties. Bij mij was dat eerst en vooral te wijten aan het feit dat Madonna vanaf 2007 begon te verzakken in middelmatigheid, met als voorlopige piek - of eerder dieptepunt - 2009, en ik mijn aandacht beetje bij beetje ging richten op andere gekke muzikale tantes zoals Björk (spreek uit: Bjeurk), Róisín (spreek uit: Roowhsien) Murphy en Alison (spreek uit: eh, gewoon Alison) Goldfrapp. Bovendien vind ik het ook steeds moeilijker om datzelfde ongebreidelde en irrationele enthousiasme aan de dag te blijven leggen voor iemand die schijnbaar (a) liever iets doet dat niets met muziek te maken heeft, zoals films maken en fitnesscentra (!) openen, of (b) er zo ongeïnteresseerd als maar kan bijloopt als ze dan toch iets muzikaals moet gaan doen (de release van Celebration: check²). Nul procent passie. Teksten die echt nérgens meer over gaan. En nul procent geknakte beugelrekkertjes, onder andere omdat ik intussen geen beugel meer heb, maar ik bedoel het dan nu vooral als metafoor en zo. Hoe dan ook, je zou eigenlijk wel kunnen stellen dat er tussen Madonna en mij iets gebroken is, ja.

Wat gebroken is kan echter nog altijd gemaakt worden. Dat het tussen mij en Madonna nu even ingewikkeld is, om in Facebookrelatietermen te spreken, wil dus bijgevolg nog niet zeggen dat ik het nu zomaar ga pikken wanneer iedereen foute dingen over Madonna gaat zeggen. Genre: Madonna is een oud wijf dat maar beter op pensioen kan gaan nu ze nog een beetje waardigheid over heeft, en hoe zit het trouwens met haar jonge lieven? Vindt ze dat dan zelf normaal of zo? Ze kon hun mama zijn, wattefok?! Grrr. Nee, op zo'n momenten zet ik mijn scherpste stekels op en vind ik nog altijd genoeg aansluiting met de angstaanjagend overdreven fan die ik vroeger was om iedereen duidelijk te maken dat ze verkeerd zitten en er dus maar één way is: de Madonnaway.

Alhoewel. Er zijn nog altijd momenten waarop ik me moet inhouden, gewoon omdat bepaalde mensen er nu eenmaal afwijkender Madonnameningen mogen op nahouden dan anderen. Neem nu bijvoorbeeld een onbepaald tijdje terug, tijdens de les, toen ik opeens opschrok door volgende twaalf woorden:

"... net zoals je niet naar Madonna's nummers luistert voor hun diepere betekenis."

Ik veerde meteen recht. Zette mijn scherpste stekels op. Siste zélf een "WATTEFOK?!" de atmosfeer in, die gelukkig verloren ging in het rumoer van de klas. Toegegeven, Madonna zingt al een tijdje niet meer over erg diepgaande dingen, tenzij misschien seks, maar dat is een whole other way van diepgaand waar ik nu liever niet, eh, dieper op in ga. En er is in ieder geval nog altijd de Madonna pre-2007, toch?! Mijn hersenhelften schoten meteen in overdrive en begonnen een hele speech te schrijven die doorspekt was met Madonnaliedjes vol diepere betekenissen, alsook enkele shame on you's die het altijd wel goed doen in zo'n situaties. Ik keek op. Wie had hier durven beweren dat Madonna geen diepgaande liedes zingt? Mijn ogen schoten van links naar rechts. Tot ze plotseling, vergezeld van het geluid van gierende banden, bleven staan. Oh, God. Ik slikte even moeilijk. Het bleek. Namelijk. Hou je vast. De docent te zijn geweest. Mijn scherpste stekels verschrompelden van schrik meteen tot stompe hoopjes. Mijn mentaal voorbereide speech haalde ik meteen door een mentale papierversnipperaar. Je wil een docent namelijk niet voor de voeten gaan lopen en doen alsof je alles beter weet; zij worden immers betaald om dingen beter te weten dan ons, en bovendien kunnen ze ons leven omtoveren tot een living hell als je niet oppast, bv. omdat je het hebt aangedurfd om te zeggen dat ze er een Afwijkende Madonnamening op nahouden. En nu het tussen Madonna en mij even ingewikkeld is moet ik niet zo nodig meer altijd voor haar in de bres springen, natuurlijk, anders kunnen we het net zo goed weer aanmaken. Hmm.

Ik bleef dus kalm. Maar omdat de crazy fanbitch in mij toch nog heel even een  kleine uitlaatklep nodig had schreef ik tijdens de volgende les wel alle titels van Madonnanummers met een diepere betekenis op de cursusblok van een vriendin. HET WAREN ER VEEL.

Ach, ja.

De commentaren zijn gesloten.