zondag, 17 oktober 2010

Glenn is misschien iets te overijverig (3)

Eigenlijk is er niet écht een derde deel, maar omdat deel twee anders veel te lang ging uitvallen en ik nog altijd iets heb tegen even getallen giet ik de conclusie van mijn hysterische bachelorpaperverhaal (of toch althans van de eerste etape, want de paperhel is nog lang niet voorbij) toch nog even in een apart derde deel. Dus. Wat valt er nog te vertellen?

1. Ondanks mijn tweede zeer slechte gewoonte, i.e. besluiteloosheid, slaagde ik er toch in om uit de drie mogelijk onderwerpen eentje te selecteren. Het wordt dus logischerwijze iets met vertalen.

2. De komende maanden zal ik ofwel zeer goede maatjes worden met of een diepe wrok beginnen koesteren voor de koning van de lange doch prachtige zinnen, zijnde Marcel Proust. Vergeleken met hem schrijf ik in ongelofelijk irritante staccatostijl, en dat wil - de kwalijke reputatie van mijn lange zinnen bij medestudenten in acht genomen - wat zeggen. Zolang hij maar weer niet begint over de symboliek van madeleines vind ik het allemaal wel cool - voorlopig, toch. Dat ik zelf een boek van hem heb mogen kiezen helpt wel. Alsook het feit dat het hele madeleinegedoe in dat boek net niet voorkomt. Ka-tching!

3. Ik zal de bachelorproef bijgevolg ook in het Frans moeten schrijven. As in: niet in mijn moedertaal. Aan de ene kant begin ik bij die gedachte spontaan te zwijmelen (iets met een nogal verregaande voorliefde voor de Franse taal en cultuur etc.), al vind ik het aan de andere kant toch ook wel best een angstaanjagende gedachte.  In het Frans, jong. En français! Wow.

Ach ja. De bachelorproef in zijn geheel blijft ook nog altijd zeer angstaanjagend, en daar zal de taal waarin ik ga schrijven weinig aan kunnen veranderen, denk ik. Aantal plannen tot nu toe om weg te lopen en in Parijs een nieuw leven te beginnen: 0,5. Halverwege dwaalde ik immers af naar een andere gedachte, sorry hè.

donderdag, 14 oktober 2010

Glenn kijkt op naar Robyn (letterlijk, dan)

Ze is klein, ze is fijn en in een perfecte wereld zou zij en niet Lady GaGa de koningin van de muziekscene zijn. Haar naam is Robyn, ze komt uit Zweden, ze is hotter en happeninger dan eenders welke hipcat, en gisteren stond ze zowaar in de Botanique in Brussel het beste van zichzelf te geven. En dat beste was heel indrukwekkend, al zeg ik het zelf. Dat weet ik, omdat ik op de fokking eerste rij stond mee te volgen/zingen/klappen/dansen, ooh.

Scientifically advanced hot momma.jpg

Amazing.

woensdag, 06 oktober 2010

Glenn is misschien iets te overijverig (2)

Na wat wel vijf eeuwen leek klikte ik de documentjes voor Frans, Engels en Nederlands open, met daarin de onderwerpen per docent. Ik begon te lezen. Of ik probeerde alleszins om te lezen. Rond mij barstte immers een beetje massahysterie los over de blijkbaar schaarse "leuke" onderwerpen (leuk is een adjectief dat ik nog niet eerder geassocieerd had gezien met de bachelorpaper, vandaar de haakjes etc.) en over hoe je dus maar best zo snel mogelijk mails kon beginnen rondsturen naar de docenten die zulke onderwerpen voorstelden.

"Is het zo dringend dan?" vroeg ik in al mijn jeugdige naïviteit. Dat was blijkbaar een grove fout. Wist ik dan niet wat er gebeurd was met student X en studente Y die ook veel te laks waren omgesprongen met het selecteren van een onderwerp? WIST IK DAT DAN NIET?! Ehm, nee, onder andere omdat student X en studente Y complete vreemdelingen zijn voor mijn persoon. Aangezien ik ondertussen echter zelf wel al een specialist ben geworden in het uitstippelen van doemscenario's allerhande kon ik me er wel iets bij inbeelden. Zodoende activeerde ik echter ook opnieuw mijn slechtste gewoonte, helaas helaas, eentje waarvan ik nochtans had gezegd dat ik ze dit academiejaar zoveel mogelijk achterwege ging laten: het stressen als een kip zonder kop en het daaruit voortvloeiende uittekenen van de meest verschrikkelijke worst case scenario's. Slik.

Ik herviel dus head first in mijn oude gewoontes. I mean: student X en studente Y hadden waarschijnlijk nog maar met veel moeite een of ander rottig thema te pakken gekregen waar (a) iemand die geen docent is nooit in geïnteresseerd zou zijn en/of (b) nogal weinig relevante informatie over te vinden is, in die mate dat X en Y zodanig hard gebuisd waren dat al hun toekomstplannen als sneeuw voor de zon waren verdwenen, ze een complete mental breakdown kregen en nu hun dagen constant in pyjama slijten, terwijl panisch uit het raam starend en woorden herhalend zoals daar zijn 'bachelorpaper', 'te' en 'laat', waarop er spontaan tranen in hun met wallen omringde ogen springen. Oh, dear. Met het bedenken van zo'n dingen houdt mijn brein zich dus bezig, mensen. Ik haat mezelf ervoor, vooral omdat het complete tijdverkwisting is en het mijn levensduur waarschijnlijk al danig heeft ingekort, maar ja, eh ... ja. Vraag mij om een goed onderbouwde mening over de huidige politieke situatie en ik kom met gibberish af zoals 'voor mij zijn alle politici zoals veel te dikke kleuters die samen in een veel te kleine zandbak zitten', maar wie mij vraagt een rampenscenario uit te stippelen over eenders welke situatie krijgt van mij alle details, tot het aantal druppels bloed, zweet of tranen die er vloeien toe. Als het moet zelfs in centiliters. Zo ben ik dan weer wel.

Om eventuele toekomstbeelden zoals beschreven voor student X en studente Y te vermijden spoorde ik dus heel doelgericht de onderwerpenlijsten af, op zoek naar topics die te maken hadden met vertalen. Vertalen is de voorbije twee jaar immers zo leuk gebleken is dat ik er wel eens een master over zou durven volgen, tenminste als de beruchte bachelorpaper mijn leven niet verkloot, dus waarom al niet die waters testen? Uiteindelijk stuurde ik dan ook drie mailtjes naar drie verschillende docenten die 'iets met vertalen' (wat exact zeg ik later wel) voorstelden, kwestie van zoveel mogelijk opties open te houden en supermegavoorbereid te zijn. Oh yeah. Twee mailtjes in het Frans. Eentje in het Engels. Ik denk dat de onderwerpen voor de bachelorpaper toen nog nét geen vierentwintig uur online stonden (cue hysterische zelf: "Oh my God that's aaaaaages!"), maar goed.

Zoals ik tijdens het wachten op een antwoord wel 3781 keer al zuchtend tegen mijn ma zei: "Dit wordt niks". Tot ik opeens, heel toevallig - tussen een zin academisch verantwoorde doch op compleet niets slaande semantiek en een piepkleine blik op dit blog door - nog eens naar de inbox van de HUB klikte. Ping: mail. Even later: ping, mail. Nog even later: ping, mail. Zoals het een echte sissy beaamt klikte ik ze allemaal open met één hand voor mijn ogen en de andere op de computermuis, dat spreekt voor zich.

En whatdoyaknow.
De onderwerpen waren allemaal nog vrij. 
No shit.
De doemscenario's in mijn hoofd stonden gans perplex.
Ik ook, zeg.

(binnenkort deel 3)