dinsdag, 03 augustus 2010

Glenn legt de juiste oorzaak

Het psychologisch zeer verantwoorde interpunctieaxioma stelt dat alle mensen, dus ook jij en ik, alleen denken in relaties van oorzaak-gevolg. De werkelijkheid is namelijk veel te moeilijk voor ons domme kloten, dus proberen we op die manier meer vat op haar te krijgen. Dat zou allemaal heel geweldig zijn, ware het niet dat we helaas allemaal die oorzaken op verschillende punten leggen. En daardoor ontstaat er vaak (altijd) ruzie, want ja, wij mensen willen ook vat krijgen op mekaar en dus altijd en overal gelijk hebben.

Zo stond het ongeveer in mijn cursus psychologie, misschien wel één van de interessantse cursussen afgelopen academiejaar, en dat is best verontrustend aangezien ik in een talenrichting zit, maar goed, whatever, daar gaat het nu niet over. Het gaat over oorzaken. En gevolgen. Causale relaties. Mooi zo.

Ik zei dus al dat je een oorzaak overal kan leggen. Je kan zeggen dat het ligt aan een veeleisend karakter: we willen en verwachten gewoon teveel van elkaar. Je kan zeggen dat het ligt aan het feit dat je niet genoeg buitenkomt. Je kan zeggen dat het ligt aan het feit dat iemand anders niet genoeg buitenkomt. Je kan zeggen dat het ligt aan je onwil om iemand deftig uit te kiezen. Je kan zeggen dat je er niet voor gemaakt bent. Te lelijk bent. Te saai bent. Dit en dat bent, dit en dat doet, of dit en dat net niet doet - allemaal negatief alleszins, die 'dit' en die 'dat'. En zo blijf je maar gissen, en eigenlijk weet je dan toch nooit helemáál zeker of je het wel bij het rechte eind hebt. Een autoriteit, dat heb je nodig! Iemand met kennis van zaken die voor jou uitmaakt waar de oorzaak ligt, zodat je een zucht van opluchting kan slaken, neerploffen in de dichts bijzijnde zetel en zeggen: nu wéét ik het. For sure. Gedaan met gissen. Gedaan met die knagende onzekerheid. Die autoriteit, dat was voor mij vorige week Het Nieuwsblad:

Klik.

(negeer de laatste paragraaf maar lees vooral zeer gretig wat daaraan voorafgaat)

Inderdaad: romantische komedies vergallen je leven. Of toch alleszins je liefdesleven, maar waarom muggenziften? En dat is dus allemaal de schuld van diezelfde romantische komedies, dames en heren. Ik heb het altijd al geweten: niks te moeilijk karakter of de andere oorzaken die ik enkele alineas geleden aanhaalde! Romantische komedies zijn de boosdoeners! Maar ja, niemand luistert ooit naar mijn Stem van Wijsheid en dus praat ik eigenlijk vooral tegen de muren. Het is een triest bestaan, maar ik heb er na twintig jaar mee leren leven.

Het toeval wil echter dat ik me eind vorige week, in weerwil van het hierboven geciteerde artikel, toch in een cinemazaal bevond waar een film werd afgespeeld die heel kwistig omging met de romantische clichés. As in: elke minuut vijf keer. Jong, dacht ik, dit is er zo zwaar over dat het gráppig wordt. Geen enkele mens in de échte wereld zou ooit zo'n kleffe zinnen produceren, tenzij misschien om te lachen, of in stront- en strontzatte toestand, en dan nóg. Het feit dat de film werd bevolkt door vampieren en weerwolven vond ik zelfs nog realistischer dan het constante geworstel met en gehaspel over de Liefde. Inderdaad: ik heb het over alweer een nieuwe episode in de Twilightsaga.

Na alweer een scène vol romantische gibberish keek ik eens rond in de zaal, voor zover dat alleszins kon in het donker. Ik herinnerde me dat ik bij het rondkijken toen het nog licht was vaststelde dat bijna iedereen in de zaal vooral keiharde pubers ware; jonge mensen wiens hormonenspiegel de pan uitswingt en nood hebben aan iemand of iets om naar op te kijken. En toen wist ik: waar zij naar opkijken, is de wereld die wordt gecreëerd in Twilight! Die - het feit dat er vampiers en weerwolven in meedoen buiten beschouwing gelaten - onrealistische wereld waarin de Romantiek hoogtij viert op een manier die wij gewone stervelingen, die dus niet in Forks wonen, nooit zullen meemaken! Die onschuldige mensjes worden nu overladen met illusies die, volgens Het Nieuwsblad, hun hele toekomstige liefdesleven en verwachtingspatroon ten opzichte van hun partner zullen vergallen! En alles is nog niet eens goed begonnen voor hun frêle zieltjes!

En dan zullen ze binnen x jaar uiteindelijk zoals mij zijn, stelde ik tot mijn ontzetting vast.

En van die gedachte werd ik behoorlijk triest, zeg.

De commentaren zijn gesloten.