woensdag, 07 juli 2010

Glenn loopt blauw

We gingen uit in Leuven, vriendin L. en ik. Uitgaan in Leuven is natuurlijk hetzelfde als uitgaan in eenders welke andere Vlaamsche stad, denk ik dan. Dat is echter niet zo voor de mensen die in Leuven wonen of er op kot zitten en zodanig over hun stad kunnen vertellen dat het wel de Big Apple lijkt zoals je die vroeger altijd in Sex and the City zag: hipper dan hip, cocktails in overvloed, de beste hotspots en iedereen die iedereen kent, waarbij die iedereen dan nog eens zonder uitzondering heel knap is. Ik zie het bij medestudenten op de schone Vlekhocampus. En zelfs vriendin L. krijgt een speciale flikkering in haar ogen als ze vertelt over haar Leuven en wat daar allemaal bij hoort, en zij is de meest relativerende persoon die ik ken. You get it: daar moest ik snel sneller snelst nu meteen meer over weten.

Het geluk wou dat de place to be van de avond op nog geen minuut stappen van het kot van vriendin L. lag, dus als het geheel toch allemaal minder Sex and the City was dan we ons hadden ingebeeld konden we nog altijd sneller dan het licht ontsnappen. Daarna zouden we natuurlijk moeten doen alsof we nooit voet hadden gezet in de place to be in kwestie, want ja, een mens moet wat over hebben voor zijn credibility. Ho hum. Gelukkig dan maar dat we die ontsnappingsroute niet moesten  toepassen. Minder gelukkig daarentegen was mijn credibility toen we uiteindelijk de place to be lieten voor wat ze was en terug kotwaarts gingen, en daarover nu meer. Na zes helse jaren in het middelbaar onderwijs is enig schaamtegevoel me toch helemaal vreemd, dus waarom niet? Here goes.

Stonden we rond drie uur nog steeds te dansen en wel meer plezier te maken dan waarschijnlijk gezond is op zo'n korte tijdspanne, komen er opeens twee mensen op ons afgestapt. Of waren het er drie? In ieder geval, er kwamen mensen op ons afgestapt. Het was al redelijk laat om nog volop te gaan socializen, maar in een wereldstad als Leuven kan alles, neem ik aan, dus veranderden we onze lichaamshouding naar een meer sociale pose. Cue Ennio Morricone en een troep fluitende mensen en mensen met een mondharmonica om wat spanning op te bouwen.

"Kom jij niet uit Halle?"

(wordt vervolgd)

14:29 Gepost door Yours truly in Going out, Over mijzelve, The feeling | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.