donderdag, 27 augustus 2009

Glenn en de afwijkende ballen

We gingen, heel Amerikaans allemaal, bowlen.

Ik weet niet wat het is met bowlen, maar tussen dat spel en mijn persoon bestaat er een haat/liefde verhouding van jewelste. Het begint allereerst met die bowlingschoenen die je moet aandoen en waar vóór jou al duizenden andere mensenvoeten in hebben rondgezwalpt, al dan niet zwaar zwetend of schimmelend. What is up with that? Is er een regel die zegt dat gewone schoenen - i.e. die enkel door jóu zijn gedragen - slechter bowlen dan die tweekleurige gevallen met rare vorm? En zo ja: wie heeft die regel uitgevonden, zodat we hem/haar met z'n allen kunnen bestoken met de smerigste der bowlingschoenen om hem/haar ook eens te straffen?

Alsof dat nog niet genoeg is, is er nog het bowlen zélf. Om redenen die ik niet kan vatten zwenken mijn ballen - nee, de bowlingballen die ik wegzwier - echt wel zéér vaak af richting goot, waardoor er van kegels omver werpen en bijgevolg ook van punten rapen nogal weinig in huis komt. Nu ja, wat zeg ik: naar het einde van een spelletje toe komt er wel wat leven in de brouwerij van mijn zwierarm en kan ik die motherfucker van een goot wel eens tonen wie de baas is, maar tegen dan is mijn bowlingreputatie al onherstelbaar beschadigd. Volgende keer beter, denk ik dan, waarop ik de bowlingschoenen uitschopt en de ondergaande zon tegemoet wandel. In m'n eigen schoenen.

Zoals het een echte haat/liefde verhouding echter past vind ik bowlen ook nog altijd zeer plezierig (waarschijnlijk iets met sadomasochisme ofzo, ik roep maar iets), en dus stapte ik de bowlingkeet nogal opgewonden binnen die avond. Mijn oude angsten staken echter snel opnieuw de gigantische kop op toen ik respectievelijk bowlingschoenen moest uitkiezen én vaststelde dat de computer zo was ingesteld dat ik als eerste aan de beurt was. Oh, God! Als eerste aan de beurt zijn bij bowlen is zoals als eerste aan de beurt zijn bij een spreekbeurt: zenuwslopend omdat het nieuwe er nog niet af is en elke beweging die je maakt door de rest nauwlettend gevolgd wordt, in plaats van met een half oog dat scheel staat van vermoeidheid zoals voor degenen die laatst aan beurt zijn. Al die aandacht maakt me zeer tot zeer erg nerveus, vooral omdat ik zoals eerder vermeld geen bowlingwonder ben en onder het oog van de wereld nog minder tot wonderen (van eenders welke allooi) in staat ben dan op eenders welk ander moment.

Daar ging ik dus. Ik slikte. Nam een bowlingbal. Zette die terug omdat die veel te zwaar was en ik in geval van wegzwieren waarschijnlijk een arm, eh, armer zou zijn geweest op dit eigenste moment. Ik nam een nieuwe, lichtere bal. Zette me schrap. Bekeek de motherfuckers van kegels. Daarna de motherfucker van een goot. En ik zwierde. Eerst dacht ik dat het nog wel goed ging, maar toen merkte ik op dat mijn bal niet naar de kegels toeging, maar naar de lucht. Hij vloog dus. Echt waar. Ik weet nog genoeg van bowling om ook te weten dat bowlingballen niet horen te vliegen. Maar dat deed deze bowlingbal dus wel. OhGodohGodohGod! Ik had blijkbaar zo hard gezwierd in een poging de goot te ontwijken dat ik de bowlingbal min of meer had geWORPEN, zoals bij volleybal of zo. Toegegeven, hij bleef uit de buurt van de goot, maar niet echt op de manier waarop ik had gehoopt of op een manier die er enigszins professioneel uitzag (in plaats van compleet belachelijk). Ik keek ademloos toe naar het hele gebeuren en vroeg me af of dit echt aan het gebeuren was, tot de bal de strijd met de zwaartekracht verloor, met een knal neerkwam en zodoende bevestigde dat dit de keiharde realiteit was. De bowlingbal bleef stokstijf liggen. Rolde niet meer richting kegels. En dat was het dus. Ik slikte opnieuw. OhGodohGodohGod!

Het duurde een tijdje voor ik me durfde omdraaien; ongever even lang als ik langzaam aan het sterven was. Het spel was immers nog niet goed en wel begonnen of ik had me al onsterfelijk belachelijk gemaakt, jeetje zeg. Pas op, dat gebeurt wel vaker en plein public, maar meestal neem ik toch tenminste een aanloop vol kleine onfortuinlijke gebeurtenisjes eer ik het grote geschut bovenhaal en van Mister Bean een soort onhumoristische klucht maak waar enkel vtm de zondagavondrechten op zou kopen. Grrr! Dit was waarschijnlijk het absolute dieptepunt uit mijn reeds in magma smeltende bowlingcarrière - een niet bepaald opbeurende gedachte aan het begin van een volledig spelletje, dat kan ik jullie wel zeggen.

Eén ding wist ik gelukkig heel zeker: volgende keer beter. En ook: erger dan dit kon het al niet meer worden. En om deze laatste gedachte wel heel veel kracht bij te stellen smeet ik daarna tot ieders verbazing een paar strikes, hmm!

Haat/liefde verhouding met bowling vs. Glenn: 1-0.

22:03 Gepost door Yours truly in Over mijzelve | Permalink | Commentaren (7) | Tags: bowling, blunder, haat- liefde verhouding |  Facebook |

Commentaren

dat zal wel... een tactische zet geweest zijn... de eerste slecht om iedereen meewarig te maken... en het imago van de onhandige harry recht te houden en dan slaat lieve Glenn toe... de ene strike na de andere.
mss was dat wel het resultaat van het drinken van enkele cocktails...

Gepost door: cis | vrijdag, 28 augustus 2009

Och, ik vind dat je hier heel fier op mag zijn!
Ik heb nog nooit écht bowling gedaan. Behalve in duitsland dan, een eigen versie van bowling, zonder de bezweete schoenen.

Grtjs

Gepost door: Fairytalegirl | zaterdag, 29 augustus 2009

hihi... gniffel... en lag het publiek dat ook niet 'strike'? hihi, ik zou anders wel keiluid bulderen, ze Glenn, ni om aan uuuu uit te lachen wel gewoon om de situatie, zalig toch :D:D Als dat aan iemand anders overkomt, hihi :D

Gepost door: Blah | dinsdag, 01 september 2009

Haha! Euhm dat gedeelte van het publiek dat strike lag, dat probeer ik te verdringen! :p De vliegende bowlingbal is al erg genoeg, voorlopig.

Gepost door: Glenn | dinsdag, 01 september 2009

beter. Wow ik voel me weer een pak beter over mijn bowling-skills

bedankt!

Gepost door: Thomas | vrijdag, 04 september 2009

Always a pleasure.

Gepost door: Glenn | maandag, 07 september 2009

Die geblesseerde enkel... was er misschien debet aan? :-))) Whatever...je gooide daarna toch een paar strikes, niet slecht! Ik kan er helemáál kauwgomballen van, gooide die bal al diverse malen achteruit het 'publiek' in...kan ie beter vóóruit vliegen hoor! :-)
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | maandag, 07 september 2009

De commentaren zijn gesloten.