maandag, 13 juli 2009

Glenn en Madonna, for the very first time

Na de regen was het enige dat werd opgehouden de show van Madonna. De Limburgse chicks achter me, die ongeveer elke gelegenheid aangrepen om steen en been te klagen, hadden hierdoor een geweldige field day en haalden alle truuks uit de kast (hun Limburgse accent en ... dat was het) om zo zeurderig mogelijk over te komen en zich af te vragen waarom ze ook al weer gekomen waren. Bijna beging ik dan ook een dubbele moord, maar aangezien ze dat hier wel zwaarder bestraffen dan het spelen van Frozen kanaliseerde ik mijn aggressie naar het staande houden van mijn persoon, want non-stop rechtstaan werkt na een tijdje wel op alle lichaamsdelen vanaf de rug. Just so you know.

Maar toen, na vijftig minuten vertraging, verscheen Madonna op het podium, in spreidstand gezeten op een troon (!) en met een grote grijns op het gezicht. The immaculate conception had landed, eindelijk. Vooraf was ik al aan God en klein Pierken gaan vertellen hoe ik op dit moment tranen van geluk ging huilen, want Madonna in het echt zien na haar al zo'n zeven jaar met hart en ziel (en lijf en portemonnee) te hebben aanbeden al ware ze een heilige, dat zou me wel even teveel worden. Maar niets van dat! Ik zou zeggen dat dit te wijten is aan mijn hart van steen, maar dat is slechts gedeeltelijk zo: de werkelijkheid gebiedt me op te biechten dat ik haar enkele uren daarvóór al in levende en strakke lijve had zien repeteren. En let me tell you this: ik heb toen heel hard mogen slikken om de tranen van geluk die in mijn ogen stonden weg te krijgen!

Anyway.

De show dus. Openen deed Her Madgesty met Candy Shop, een nummer dat live veel meer ass kickt dan op plaat en meteen de toon zette voor de knallende eerste sectie. Van Candy Shop ging het immers over naar een wervelend Beat Goes On, waarvoor naar het einde toe een oude Rolls Royce (!) werd bovengehaald, tot een rockend Human Nature op de gitaar en afsluitend met misschien wel de hotste versie van Vogue sinds het origineel. Kwestie van meteen eens aan te tonen waarom ze - ondanks vele pogingen van anderen - nog altijd de enige Queen of Pop is, een koningin die trouwens nog lang geen opvolging nodig heeft: ze is enkel eenenvijftig jaar oud op haar paspoort, hoor.

Voor iedereen goed en wel was bekomen van haar kunnen kwam Madonna al touwspringend (!) alweer het podium opge, eh, sprongen voor de tweede sectie. Deze tapte voornamelijk uit het vaatje der oude klassiekers, met crowd pleasers als Into The Groove en Holiday om de wei nog meer in lichterlaaie te zetten. Er was zelfs tijd voor een eerbetoon aan Michael Jackson, volgens Madge "one of the greatest artists this world has ever known". Die andere greatest artist, nl. zijzelf, zette ze nadien tijdens She's Not Me lichtjes te kakken door enkele als eerdere reinventions van zichzelf verklede danseressen - zoals de bruid van Like a Virgin - af te breken of, uiteindelijk, te tongzoenen. Dat laatste sluit misschien niet duidelijk aan bij het afbreken, maar wie eens kijkt naar wat er geworden is van de laatste mensen waar Madonna een tong mee draaide (Britney: cuckoo-crazy, Guy Ritchie: flop na flop, etc.) weet wel beter.

De derde sectie stond in het teken van exotiek en zigeuners, maar wist ondergetekende het minst te overtuigen: het merendeel aan ballads haalde de vaart uit een tot dan toe explosieve show, iets wat feestelijker nummers als Spanish Lesson en een nochtans zeer aanstekelijke update van La Isla Bonita moeilijk konden verhelpen. Op You Must Love Me na leverde Madonna tijdens deze sectie ook de minst goede vocale prestaties af van de hele avond. That aside was elk nummer echter wel áf qua performance: You Must Love Me was oprecht ontroerend in het licht van haar recente scheiding, Devil Wouldn't Recognize You was drama van de bovenste plank, en La Isla Bonita was verschrikkelijk leuk om te zien, te horen en mee te zingen.

De vierde en laatste sectie lag opnieuw meer in de lijn van de eerste en tweede: de ene stomper na de andere moest Madonna's aftocht (die ondanks een show van dik twee uur toch veel te vroeg kwam naar mijn volledig bevooroordeelde mening) tot een waar feestje maken. Een mak (want geen duetpartner) 4 Minutes beet de spits af, en van daaruit werd opeens een technoversie van Like A Prayer op het publiek afgevuurd. Die klonk bijlange niet zo fout als 'technoversie van' doet uitschijnen, trouwens, heel erg integendeel. Ook Frozen kreeg een opgepompte bewerking en werd gemixt met I'm Not Alone van Calvin Harris (één van dé singles van 2009). Misschien kwam het wel doordat Frozen de verboden appel aan de boom was, maar ook deze danceversie spétterde.

Nu ja. Dat was natuurlijk allemaal klein bier in vergelijking met Ray of Light, sinds jaar en dag mijn favoriete nummer aller tijden en ook een van Madonna's favoriete toemaatjes om zichzelf en het publiek helemaal op hol te laten slaan. Mission accomplished, zou ik zo zeggen: ik hou denk ik nog meer van het nummr dan voorheen! Deze rush werd verder gezet met een lekker lang Give It 2 Me, een nummer dat net als de rest van de sectie schreeuwde om meegezongen te worden, met of zonder Madonna's enthousiaste aanmoedigingen daartoe.

Hierna was het jammer genoeg game over voor Madonna's eerste optreden in België (letterlijk en figuurlijk, want dat was ook de boodschap die op de schermen verscheen) sinds ze voor het eerst toerde met The Virgin Tour. En ik was zo gelukkig, mensen, maar zó gelukkig! Mij zul je alvast nooit meer één kwaad woord over Madonna horen zeggen, noch zal ik haar nog eens Madge the Vadge noemen vanwege haar voorliefde voor leotards (lees: badpakken). Daarvoor heeft ze me een te geweldige avond bezorgd met een show die véél meer respect verdient dan de ronduit gebrekkige Belgische berichtgeving errond laat uitschijnen. Maar ook een show die beter verdient dan een vieze wei, dat is waar.

"Get into the groove" zong ze. En ik deed het. En ik zal het blijven doen.
OMG look at how close I was!

Commentaren

euforie van de bovenste plank... nu maar zo lang mogelijk blijven chillen... :D

Gepost door: cis | maandag, 13 juli 2009

Nagenieten dus... vanaf nu! :-)
En wat er mis ging? niet zoveel bijzonders natuurlijk, sinds ik het nog kan navertellen hè! woehahahahaa! eigenlijk bijzonder weinig...maar ik moet in deze rustige-zeg maar héél rustige- vakantietijd toch de lezertjes op de één of andere manier aan mij binden, gezien het feit dat ik alleen saaie wandelverslagen heb om te posten...en geen schitterende Madonna-optreden-verslagen! :-)))
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | dinsdag, 14 juli 2009

De commentaren zijn gesloten.