dinsdag, 07 juli 2009

Glenn is afgeschreven

Dus toen was het de klasreünie van wijlen 6 EMTC. Zoals het echter elke samenkomst past, van eenders wat of wie, komt er een moment waarop de niet-alleenstaanden uit de groep het idee krijgen om aan de alleenstaanden uit de groep de vraag te stellen hoe het nu feitelijk zit met het liefdesleven van die laatste. Een hatelijke vraag, dat weet iedereen, niet in het minst omdat het antwoord meestal negatief is want ja hallóóó: anders waren de alleenstaanden toch al lang van straat zeker?!

Nu ja, het is natuurlijk wel om die reden dat de vraag altijd naar boven komt drijven, aangezien de onaardse mislukking van de alleenstaanden het liefdesgeluk van de niet-alleenstaanden nog maar eens extra in de verf zet, een soort fix-me-up van het zelfvertrouwen als het ware, waarop ze dan ter bevestiging van hún liefdesgeluk hun lief - indien aanwezig - nog eens dichter tegen zich aantrekken of er op z'n minst een zeemzoete sms naar sturen doorspekt met hysterische NWLY!'s en hou-van-u!'s. Jullie moeten er maar eens op letten: het gaat dus echt wel altijd zo!

Dat de klasreünie geen uitzondering ging vormen op deze kutregel wist ik al op voorhand, maar in plaats van innerlijk vijf keer te sterven na een antwoord vol gemompel en gebloos en gezieligheid besloot ik om dit keer volwassener uit de hoek komen en een gevat antwoord de groep in te smijten, dat zo geweldig was dat het wel van mij moest komen. Sinds ik immers de kracht van het gevatte woord heb ontdekt als middel om rottigheid te laten afketsen in plaats van door te dringen ben ik niet meer te stoppen, en dat weten mijn oud-klasgenoten wel, dus ja.

Toen de vraag dan ook uiteindelijk werd gesteld was ik zelfs bijna blij, want ik zou ze wel eens leren, ik! Oké. De alleenstaanden werden één voor één afgegaan, en hoe dichter ze naar mij toe kwamen hoe hoger de spanning rees. Dat is namelijk altijd zo als ik weet dat ik bijna iets moet zeggen, zeker als het fabulous is: hart dat in mijn keel klopt, het themalied van Star Wars, mijn woorden die vreemd genoeg met de stem van Obama (zelfvertrouwen, yes I can, etc.) nog eens door mijn hoofd galmen, ... The usual dus, jullie zullen wel weten waar ik het over heb. 

Anyway. Toen de laatste alleenstaande voor mij er met humor vanaf probeerde te komen en daar licht in faalde schraapte ik mijn keel en haalde ik alvast goed adem om een eventueel overslaan van de stem, verstikking of andere onfortuinlijke gebeurtenissen te voorkomen. Het ging mijn beurt zijn. Ik keek op. Star Wars themalied: check. Obamastem: check. Een valse air van zelfvertrouwen die ik soms wel eens durf opvissen: check. Ik keek op. Opende mijn mond om iedereen en het onterecht zielige alleenstaandenblazoen weg te blazen. En toen ...

 

... werd ik gewoonweg overgeslagen. Geluid van een vynilplaat die abrupt gestopt wordt: check.

U slikt? Ja, ik toch ook wel een beetje. Ik werd gewoonweg overgeslagen, zeg! Er werd naar de volgende alleenstaande gegaan, en die daarna, all the way tot er geen alleenstaanden meer over waren (hors mijn persoon, dat spreekt), lieven wat dichter tegen de ander werden aangetrokken of stroperige sms'jes kregen en er uiteindelijk over iets nieuw werd gepraat. Als dit een sketch van Catherine Tate was geweest was er waarschijnlijk al lang een gabber opgestaan om 'That is well bááád!' uit te roepen, gevolgd door een marina die 'Take the shame!' scandeert. En ondertussen stond ik daar nog met mijn mond open, waar de gevatte opmerking eveneens vijf keer aan het sterven was - net als ik - en om me toch een beetje houding te geven zoog ik dan maar verwoed op het rietje van mijn cola. (maar zelfs dat mislukte aangezien ik op den duur meer vis dan mens leek)

Hmm. Ik kon me daarna wel nog licht verkneukelen toen iemand die al sinds jaar en dag in Halle woont zich verwonderde over het feit dat je hier én op Walen én op Vlamingen kan stemmen, wat dus wil zeggen dat er al zeker één iemand nog apolitieker is dan mij, maar toch. Een magere troost was het, zeker nu ik al door mijn omgeving ben verbannen naar een grijze en alleenstaande zone waar alle hoop is opgegeven - bealve dan op een oude vrijersbestaan, natuurlijk. Which is not something I'm looking forward to, dat kan ik jullie wel zeggen.

Le sigh.
Wat zou Obama hiervan zeggen?

Commentaren

aaarghhhhh zooooo erg, maar zo goed geschreven dat ik toch niet anders kon dan lachen!! sorry Glennemans!!! ;-))
ik dàcht wel al da gij daar op diezelfde wei te vinden zou zijn binnen een paar dagen :D:D
Geniet ervan :D Ik hoop dat ze in volle vorm is :D

Gepost door: Blah | dinsdag, 07 juli 2009

Ohja, ik kon echt niet wachten om te lezen wat er nu precies gebeurd was, daarom ben ik hier!

En natuurlijk vraag ik me nu af wat dat Fabulous Gevatte Antwoord (FGA - oh, zo close bij een ultra lekkere double entendre) nu wel was ?

Toch : AWOE 6EMTC! Als ik jullie ooit tegenkom, het zal jullie beste dag niet zijn!
Want Miranda, die is ALWAYS BOVVERED!

Gepost door: Glenda's Miranda | dinsdag, 07 juli 2009

te goed voorbereid zijn deugd dus ook niet hé!

En het streelt toch wel jouw ijdelheid... dat bang als ze zijn - die economen en moderne talers - ze jou niet aan het woord laten uit angst voor de gevatte en met engels doorspekte one-liners die hen meteen van KO-slaan.

En ja... daar valt toch elke jonge deerne eens voor? :D
Dus... zijn angst en wanhoop heel slechte raadgevers in het leven.

Gepost door: cis | woensdag, 08 juli 2009

@ Lisa Miranda Regina Aurora: Ik neem het met me mee in m'n alleenstaande graf! Dat en het feit dat ik verwoed zit te broeden op een nog fabulous-er antwoord voor het geval ik ooit eens niet word overgeslagen na dit soort vragen.

Die kans is klein, zeker omdat het sinds de klasreünie nog zeker twee keer is voorgevallen :cry:, maar een mens moet voorbereid zijn! Net zoals wij voorbereid zijn om de wereld over te nemen. Nu ja, we weten toch al dat we in Londen gaan beginnen. ;)

Gepost door: Glenn | woensdag, 08 juli 2009

De commentaren zijn gesloten.