vrijdag, 15 mei 2009

Glenn en het bijgeloof from hell

Zijn jullie bijgelovig, menschen? Ik anders wel. De laatste tijd ook weer meer als anders (wat er niet op zal beteren nu de examens eraan komen), en wie ben ik om dat fenomeen dan niet samen met vijftigduizend hyperbolen in een blogbericht te smijten? Inderdaad: mezelf niet. Dus here goes.

Het begon allemaal twee weken geleden, met een uitspraak van mijn zus. Opeens, temidden van een superspannende aflevering van Charmed, merkte ze opeens op dat mijn laatste paar mp3-oortjes wel al heel lang meegingen. Me dunkt was ze het programma dus niet echt aan het volgen, maar ik wel, en misschien was het wel die overdosis magie die ervoor zorgde dat ik gans begon te flippen. Het ging een beetje als volgt:

"Sshht. Sshht! SSHHT! Zeg zoiets toch niet luidop, jong! Dat is gewoon om óngeluk vragen! SSHHT!"

Want dat is toch zo? Als je over een bepaalde positieve situatie luidop gaat opmerken dat ze positief is zal ze enkele dagen later compleet omslaan naar de negatieve kant van de balans. Zeg dus niet te snel 'ik ben zo gelukkig!', want dan zal je overmorgen waarschijnlijk bijna een hond overrijden met je fiets maar nog net het stuur omdraaien waardoor je opeens in het midden van het andere rijvak terechtkomt, net als er een bus schoolkinderen aankomt die net als jij uitwijkt, en dan rijden jullie allemaal de gracht in terwijl de hond die je niet wou overrijden twee minuten later wordt gestoken door een malariamug en sterft. Of zo. Maar ja, zo gaat dat dus echt wel in het leven! Test het vooral niet uit.

In ieder geval: twee dagen later waren m'n mp3-oortjes dus kapot. Inderdaad, Oprah, zo is het gegaan en niet anders. Ik weet niet wat jullie ervan denken, maar ik zie een verband.

Alsof dat nog niet erg genoeg was stond er een week later later opeens een ladder op de Berg*. En alsof dát nog niet erg genoeg was nam de ladder het hele voetpad in, zodanig dat je niet anders kon dan er onder lopen en jezelf zodoende zeventig jaar ongeluk en vijftig millenniums slechte seks op de hals halen. Ik slikte. Mijn inmiddels gerepareerde oortjes (uhu) speelden nog maar eens Martha Wainwright af, en ze zong net 'Bloody Motherfucking Asshole'. Ik keek naar de ladder en dacht van "Dat kun je nog wel eens zeggen, Martha!", waarop ze het scheldwoord nog enkele keren herhaalde en mij zodoende tevreden stelde. Maar zo gaat het nummer natuurlijk nu eenmaal etc. Whatever!

Ik stapte verder. Naderde de ladder. En net vóór de ladder stapte ik van de stoep af en de parkeerplaatsen op, tot ik de ladder voorbij was en opnieuw de stoep op kon. Hé hé. Van victorie gesproken! VICTORIE! Ik wou nog even lachen met het hele tafereel maar was alleen, dus de andere mensen op de stoep zouden er dan wel helemaal van overtuigd zijn geweest dat ik zo zot ben als een achterdeur. Ik hield het dus maar op een mysterieuze glimlach en verkneukelde mezelf de hele les door over de ontweken crisis.

Het lachen verging me echter redelijk snel. Opeens was de buitenkant van de ladder immers afgezet, wat het slinks gebruik van de parkeerplaatsen als buffer voor eventueel ongeluk ongedaan maakte. Je kon natuurlijk ook snel de straat opgaan of oversteken, maar we spreken dus nog altijd over Bruxelles, waar verkeersreglementen niet bestaan en je al overhoop wordt gereden door nog maar naar de straat te kijken.

Enter het grote probleem.

Ik keek naar de ladder. Mijn mp3-oortjes bevonden zich ergens in mijn broekzak aangezien ik niet alleen was en het zo asociaal is om je dan af te zonderen met muziek. Zeker als het goed gezelschap is en je ervoor wil zorgen dat men dat van jou ook blijft denken. Inderdaad Oprah, je bent niet de enige met wijze levenslessen! Omdat ik maar raar had gereageerd op de naderende nabijheid van de ladder besloot het gezelschap in kwestie om me uit mijn lijden te verlossen.

Enter de oplossing voor het grote probleem.

"Nu, technisch gezien is het eigenlijk geen ladder, maar een soort lift om snel zaken naar boven op het dak te krijgen."

Ik keek naar boven, en inderdaad, de ladder - I mean: lift - leidde naar het dak van een huis waar naarstig op gewerkt werd. We liepen eronderdoor. Er gebeurde niks verschrikkelijks waar ook een fiets, een hond of een bus schoolkinderen bij betrokken waren. En als ik niet zeker twaalvennegentig soa's zou oplopen door het te doen, ik had de grond gekust, dammit!

 

* De Berg is de wel erg steile
straat die naar de campus leidt. It's bad.
As in Alpenbad.

21:48 Gepost door Yours truly in Over mijzelve | Permalink | Commentaren (3) | Tags: bijgeloof, ongeluk, geluk, ladder, over the top |  Facebook |

Commentaren

Oehhh... echt wel bijgelovig hè! Ik niet...geloof niks van die onzin! Ik geloof wél in het toeval, dat kan namelijk een hoop verklaren wat anders onverklaarbaar zou zijn...zoals die oortjes van jou die kapot gingen...hoewel...pas na 2 dagen....dus of er een verband is met die opmerking van je zus of dat het meer het feit was dat ze al errug lang meegingen...ik weet het niet! :P
Anyway...ik loop al 49 jaar onder ladders door en ik leef nog...vwala hét bewijs dat het onzin is! Hoewel...die slechte seks..?? woehahahahahahahhaahhahhahahahaha!
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | vrijdag, 15 mei 2009

Je bent echt niet alleen die zo bijgelovig is ;-)

Gepost door: Fairytalegirl | zondag, 17 mei 2009

bijgelovig... neen, merci! Dat laat ik maar aan mij passeren hoor. Dat is niks anders dan zichzelf een hele boel moeilijkheden en angsten en twijfels op de rug halen die echt, heel echt overbodig zijn. En balast... moet je echt niet meeslepen...

Gepost door: cis | maandag, 18 mei 2009

De commentaren zijn gesloten.