zondag, 15 maart 2009

Glenn en de boor

Ik ben niet goed met orale verdovingen.

Voor iedereen zijn/haar knickers in a twist krijgt: even een kleine context. Dus. Soms moet een mens langsgaan bij de tandarts, de man of vrouw die vrijwillig met zijn vingers in de mond van een ander gaat zitten peuteren en alleen daarvoor al een standbeeld verdient. Misschien heb je een gaatje. Misschien scheelt er iets met je vals gebit. Of misschien ben je, ondanks een beugel, op dentaal vlak gewoon slecht terecht gekomen, zoals ik. In ieder geval: voor sommige handelingen moet de tandarts je mond weleens verdoven, omdat je anders alle tandartspraktijken er zo kan uitpikken afgaande op waar het huiveringwekkende gekrijs vandaan komt. En jah, dát is dus waar ik niet goed in ben (de verdovingen, niet het gekrijs). Ik weet nog dat ik wel héél hard verdoofd werd toen al mijn wijsheidstanden er, floeps, allemaal in één keer uitmoesten, wat niet zo erg was geweest als ik tenminste niet zes maanden na datum nog steeds rondliep met een halve kin en onderlip waar hoegenaamd geen gevoel in zat. Bijgevolg ben ik dus heel voorzichtig met verdovingen, en niet onterecht zo bleek.

Sinds enkele weken bevind ik me namelijk weer op regelmatige basis in het kantoor van de tanderts, een nieuwe by the way, omdat ik dacht een gaatje te hebben terwijl het eigenlijk om een serieuze sinus(?)ontsteking bleek te gaan. Slik, zeg. Omdat mijn tandarts het geval niet wil trekken, en ik ook niet, probeert hij nu al drie bezoeken lang om de ontsteking op menslievender manieren weg te krijgen, zodat hij de tand des hel daarna gewoon kan ontzenuwen. Hij brengt dan een soort ontsmettend watje in mijn tand in door middel van boren en blazen en wat weet ik nog van activiteiten, zodanig dat ik niet nu al met een tand minder door het leven moet. Niet dat het een zichtbare tand is die me, eenmaal weg, zou verbannen naar Flodderhood, maar toch: ik ben een (bijna uitgebolde) tiener met complexen, dus hoe nobel om daar rekening mee te houden!

Het is trouwens in het algemeen een hele vriendelijke man, met een gezellig kantoor vol leuke tandarts-related spulletjes en vriendelijke radio op de achtergrond etc, heel à l'aise allemaal. En toch was het de vorige keer even niet zo à l'aise, allemaal dus door die verdovingen.  Ontsmettend watje 1 moest immers plaats maken voor ontsmettend watje 2, iets wat onlosmakelijk verbonden is met boren en blazen etc, en dus ook met verdoven.

"Ik ga je nu even een kort prikje geven voor de verdoving, niet verschieten, ..."

Natuurlijk verschoot ik, want ja, dat is zoals zeggen tegen een alcoholieker dat hij niet aan bier mag drinken; gewoon onverantwoord want altijd het omgekeerde effect. Maar goed. Er werd even gewacht om de verdoving te laten inwerken, wat ik voelde doordat mijn tong steeds dikker werd en andere mondleden steeds slapper. Hè hè, zo'n verdovinkje, niets aan de hand zeg, business as usual! De boor schoot aan.

"Ik ga nu eventjes boren, als het pijn doet of als er iets niet in orde zou zijn, steek dan je linkerhand omhoog en dan stop ik meteen. Oké?"
Dat was natuurlijk oké, want de tandarts kan het allemaal zo lief zeggen weet je; hij zou nog kunnen zeggen dat hij mijn tand er met een botte bijl gaat uitkappen en ik zou het nog allemaal oké vinden. Of, eh, misschien wel niet zo extreem, but you get the picture. En natuurlijk hadden we deze stappen allemaal al eens doorlopen zonder dat ik m'n linkerhand de lucht in moest gooien, dus whatever! Het boren begon. De boor naderde mijn tand. De boor enterde mijn tand.

En ik voelde. Héél. Erg. Veel. Pijn.

"OhGodohGodohGod zou dit normaal zijn? Ik denk het niet. Was het vorige keer ook zo pijnlijk? Ik denk het niet. OhGodohGodohGod!", ging het hysterisch in mijn hoofd, want met je totement wijd open is het moeilijk praten, zie je. Ondertussen fronste ik blijkbaar nogal opvallend met m'n ogen aangezien de tandarts stopte met boren en ging van:
"Oei, scheelt er iets? Je kijkt zo bedrukt, doet het pijn?"
"Ughughuzzughu", deed ik, wat zoveel betekende als ... Oh ik weet het niet, instemmende openmondtaal alvast.
"Maar ... Je moet je linkerhand opsteken, als er iets scheelt", repliceerde hij, waarop hij vriendelijk glimlachte en het allemaal niet erg leek. Which was good, eigenlijk. De pijn ebte daardoor verzekers twee keer sneller weg. Vriendelijkheid is toch veel te schaars, he, tegenwoordig, dat je je bij de minste geringste menslievenheid al als een kip zonder kip gaat gedragen.

"Ja, de tand is blijkbaar nog zeer gevoelig. Best maar een tweede verdoving plaatsen."
Ik voelde een tweede prik, maar verschoot niet want dat was toch wel héél klein, microscopisch minuscuul bier in vergelijking met het gevoel dat boor afgaf. Mijn tong nam kolossale afmetingen aan terwijl verdoofd, en de rest van mijn mond voelde niet veel beter aan. Maar de boor ging toch weer aan zonder dat ik er iets van merkte. Oef.

Ik ben niet goed met orale verdovingen.

16:09 Gepost door Yours truly in Over mijzelve | Permalink | Commentaren (7) | Tags: tandarts, boor, verdoving, pijn, ontsteking, aaargh |  Facebook |

Commentaren

wie wel? vorige keer had ik ook een bijverdoving nodig... maar ja, da's ook wel een beetje de spanning die het allemaal moeilijker maakt zeker?!

Gepost door: cis | zondag, 15 maart 2009

Heb bijna nooit... verdovingen gehad! Heb er net als jij een hekel aan en heb ze als het enigszins kan liever niet dan wel...dan maar even wat pijn! Maar dit leek me zelfs voor mij ietwat teveel pijn hahaha!
Heb eigenlijk nooit zo heel erg de maandagblues trouwens hoor...heeft ook eigenlijk niks met de maandag te maken! Gewoon een beetje uit m'n hum...that's all! Morgen beter!
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | maandag, 16 maart 2009

off topic Dit tip bij MizzD over dat ontwaken met de zon? Die vind ik S U P E R!!!!!

X

Gepost door: Tal | donderdag, 19 maart 2009

Echt, hè! Ik heb daarmee mijn humeur al vaak kunnen redden. :)

Gepost door: Glenn | vrijdag, 20 maart 2009

je bent heus niet alleen hoor :D

Enneuh; superdesuper dat je tickets hebt voor madonna! :)

Gepost door: Fairytalegirl | zaterdag, 21 maart 2009

Pfff, dat je nog durft te gaan joh. Ik heb het niet op tandartsen, nooit gehad ook. Als ze al beginnen met die haak doe ik al een schietgebedje en hoop ik dat hij maar niet uitschiet.
Leuk blog trouwens, je gaat meer van mij horen.
Kiss

Gepost door: Anya | zondag, 22 maart 2009

Ik ben hier via via verzeild geraakt en ik moet zeggen: leuk vertoeven hier.

Gelukkig heb ik zelf geen ervaring met orale verdovingen en als ik je relaas lees, ben ik daar ook niet rouwig om!

Gepost door: Mii | woensdag, 25 maart 2009

De commentaren zijn gesloten.