maandag, 16 februari 2009

Glenn goes paranoide

Die ochtend in de krant. Zit je rustig een ontbijt naar binnen te werken, komt er toch opeens een verhaal aanwaaien over microben zeker, vergezeld van hallucinante percentages over de toename van die laatste. "Ew", zeg je dan vol afschuw en met een vieze blik op je boterham en kop koffie, die natuurlijk meteen vol microben gaan zitten in je hoofd, vergezeld van het geluid van een zwerm vliegen. Of dat is toch bij mij het geval. Anyhow. Dáárna begin je echter wel snel snel gretig het artikel te lezen, want ja, niemand wil microben oplopen, en is ramptoerisme - naast klagen over het weer - niet één van de favoriete bezigheden van de gemiddelde Belg? Ik dacht het wel, hoor.

Ik las dus. Het ging erover dat het zeer slecht is om je handen met hete lucht te drogen na handelingen op het toilet, omdat dit het aantal microben op je vingertoppen met 186 procent de hoogte injaagt - en zelfs met 230 procent op je handpalmen! 230! Papieren handdoekjes dan weer zijn wel hygiënischer maar op hun beurt slecht voor het milieu. Ik dacht meteen aan onze prachtige HUB-campus. Niks op aan te merken, mooie cafetaria, materiaal is het nieuwste van het nieuwste, geheel staat niet op instorten zoals middelbare schoolsite etc etc. MAARRR ... Je handen moet je er, na handelingen op het toilet, met hete lucht drogen. Also known as microbenhaard numero uno sinds die maandagochtend! NOOOHOO! [insert donderslag en bliksemflits]

Natúúrlijk zat ik dan ook met een volle blaas tussen twee lessen door. Het hete luchttoestel keek me, toen het moment daar was, aan. Ik keek terug. Ennio Morricone speelde op de achtergrond. Tot opeens het geluid van een zwerm vliegen het gefluit en gedoe verstoorde. OhGodohGodohGod! Omdat dit me allemaal te veel werd dacht ik terug aan het middelbaar. Ik vroeg me af hoe we daar alweer onze handen konden drogen na handelingen op toilet. Het antwoord was: door herpes op te lopen als je je ook maar engiszins in de buurt van de voze handdoek begaf die er hing. En aldus ging het lawaai van het hete luchttoestel zijn laatste seconden in toen ik de toiletdeur achter me sloot. Hè hè.

Wat is het leven soms toch een avontuur zeg!

Wel één dat nooit eindigt though. Die avond op de trein, immers. Ik weet niet wat het is met treinen, maar ze zijn niet echt, eh, netjes. Het verwondert me dat daar nooit een artikel over verschenen is in de krant met groteske microbenpercentages erbij, want jongens toch. Het is niet alleen het feit dat je tijdens de winter helemaal afgesloten zit van buitenlucht en mekaar moet inademen, als het ware, wat geen pretje is aangezien vele treinreizigers boerenkinkels zijn die wijd en verspreid hoesten en niezen. Of dat ik altijd rare verdroogde substanties spot op plaatsen waar dat niet moet. Of dat je soms, bij gebrek aan beter, op een net vrijgekomen plek moet gaan zitten die gewoon té warm aanvoelt om natuurlijk te zijn. Of misschien is het dat allemaal net wél, hmm. Oh well, ik ben dan ook een Belg en al.

In ieder geval. Vandaag had ik een grote chocoladewafel mee op de trein, starved as I was na een schamele drie lesuurtjes en met het vooruitzicht nog eeuwen op de trein te zitten ten gevolge van vertragingen en dergelijke. Daar kon niet anders dan miserie van komen, en uiteindelijk, toen ik probeerde om én te sms'n én mijn grote chocoladewafel op te eten was het zover: ik bevestigde alle stereotiepen over mannen en twee dingen tegelijk en schuurde lichtjes - het sms'en de overhand latend - met mijn chocoladewafel tegen het tafeltje. Het tafeltje waarop ik net nog, hetzij verder van de schuurplek, verdachte gedroogde substanties had gespot. Om het maar meteen te zeggen: het leek verdacht veel op een oude rochel. Hey, don't look at me: ik kan het toch ook niet helpen dat ik enkel treinen neem die of uit la Wallonie komen of ernaartoe rijden, hela hola zeg.

Ik keek naar het stukje chocoladewafel. Ik keek naar het voze tafeltje. Het geluid van de zwerm vliegen stak de kop weer op, tussen de schone The Radio Dept. op mijn iPod door. Ik keek rondom me. Natuurlijk werd ik net in de gaten gehouden door één of andere obscure kerel op het bankstel naast me, die mijn persoon waarschijnlijk zou veroordelen als ik, zonder enige deftige aanleiding, zomaar een stukje van mijn wafel zou afbreken en wegsmijten. Hij zou dan waarschijnlijk blijven kijken tot ik een gigantisch schuldgevoel zou hebben ontwikkeld, doordat ik eten wegsmijt waar anderen enkel van kunnen dromen. Onbestand tegen zoveel eerlijkheid zou ik dan huilend op grond vallen en nooit meer de trein durven nemen als de obscure kerel erop zat, omdat iedereen me anders zou nawijzen. Of zo. En in elk ander geval zou ik hem gewoon wacky hebben gevonden omdat hij zo zat te gapen, maar vandaag was ik duidelijk niet voor rede vatbaar, hevige tweespalt in hoofd en van die dingen.

Ik brak het geschuurde stukje toch af. De kerel bleef kijken. Beelden van uitgehongerde buikjes flitsten van zijn ogen naar mijn netvlies. Dat ondertussen ook nog eens switchte tussen het stukje wafel, het voze tafeltje en de vuilbak onder dat tafeltje. OhGodohGodohGod!

En toen stak ik het stukje, zelfs tegen m'n eigen verwachtingen in, in mijn mond. De kerel keek weg. De trein stopte onverklaarbaar tussen Centraal en Zuid. Het begon donker te worden. En ik kauwde. Oh dear. [insert geluid van een zwerm vliegen]

Maar normaal gezien ben ik dus hélemáál niet smetvrezerig, y'all.
Jullie wel, misschien?

Commentaren

chocolade is natuurlijk een goed ontsmettingsmiddel hé! Het geeft je een kick van kop tot teen en het alarmeert en activeert je immuniteitssysteem van kop tot teen.
Wat wil je nog meer Glenn... als remedie tegen hete lucht en streng-kijkende mannen? :-)
Neen... smetvrees ken ik niet. Daarbij is een beetje 'van alles' nodig om je niet te maken tot een 'kraaknet en voor-alle-ziekten-vatbaar watje'!

En - zomaar tussendoor - het is goed geschreven hoor! Jij volgt taalkunde zeker p:

Gepost door: cis | dinsdag, 17 februari 2009

Woehahahahaha!! Het was weer een fijn stukje proza hier...I enjoyed it...very much!! :-)))
Btw...ik verwachtte nog een opmerking over de wc in de trein...heb eens in de trein naar Antwerpen naar de wc gemoeten...en die stond, ongelogen en niet overdreven, tot aan de rand vol met...pis! Als de trein schommelde kwam het gezellig over de rand. Eén blik was voldoende om te beslissen dat ik mij daar niet aan ging wagen...en microbe-vrees kwam daar niet eens bij kijken! whahahahhahahaa!
Ik ben niet zo vies uitgevallen...denk niet aan microbes...zo min mogelijk toch...anders heb je geen leven meer! Na het handenwassen op de wc droog ik m'n handen meestal aan m'n broek...zal ook niet schoon zijn, maar hé...dat is tenminste mijn eigen vuil! hahahahahhaa!
Groetjessssssssssss!
ps. is er niet bijna iemand jarig? :-)))

Gepost door: mizzD | dinsdag, 17 februari 2009

Wel, vroeger, toen ik nog kon stappen, toen wreef ik toch ALTIJD de toiletbril proper met een stuk WC-papier, vooraleer er plaats op te nemen. Zelfs in mijn eigen huis. En ik reinigde mijn handen steeds met water en zeep, of, bij gebrek daaraan, met een vochtig doekje. Lieverf een keer te veel mijn handen wassen, dan een keer te weinig.

Tegenwoordig moet ik helaas veel tekorten aan hygiëne, door de vingers zien. :-(

Groetjes

Gepost door: Rudi | woensdag, 18 februari 2009

De commentaren zijn gesloten.