zondag, 01 februari 2009

Emotioneel bipolaire vrijdag

Mijn ma moest me bellen. Het was dus serious, want ik vraag mijn ma niet voor eenders wat om me stante pede te telefoneren, ik weet wel waar mijn prioriteiten liggen. Mijn gsm ging af. "Mutti und Vati". Ik nam op.

"Mamamamamamamama! Madonna komt naar België optreden op 11 juli en ik wil keihard gaan en ik heb het gehoord op MNM* en ik heb al direct meegedaan met een wedstrijd en ge kunt vanaf volgende week zaterdag negen uur tickets bestellen en ook al ga ik uit vrijdag ik ga toch vroeg opstaan want ik moet tickets hebben na zes jaar wachten want ik wil gaahaan! [ademhaling] Ah ja, en ik moet mijn examen nog gaan afleggen, dus ze zitten er nog nét niet op, maar kom, ik heb wel goede moed nu. [hijg]** Door Madonna. [hijg] Die naar België komt. [hijg] Ons vaderland. [hijg] Waar ik ook woon. [hijg] Eindelijk. [hijg] En hoe is het met u? [hijg]"

Mijn ma heeft een goede inborst. Eerst keuvelen over Madonna, meegaan in mijn plannen over het gebeuren en dan pas zo'n beetje willen aantonen dat er iets is maar het niet willen zeggen, omdat ik dus nog een examen moest gaan doen - mijn laatste nota bene -  en "al mijn goede moraal nog een halfuurtje nodig had". Gelukkig ben ik niet van gisteren en nog eens erg leep ook op verbaal vlak, dus sleurde ik een beetje aan de negatieve informatie, een cappuccino kopend in de cafetaria along the way, tot alles eruit kwam. Het ging over mijn Mimie.

"Ja, eh, ge weet dus dat ze al een paar weken een bronchitis had, he, en, eh, ze hebben haar dus vandaag naar het ziekenhuis moeten voeren."

Cappuccino's werden opgedronken. Verhalen over Madonna werden nog uitbundig verteld. Laatste examens werden afgelegd, in een soort Nederlands waar Martine en Wim en Freek enzo hopelijk nog een fameuze punt aan kunnen zuigen. Krieken werden gedronken, gelachen werd er néanmoins gedaan. Mc Donalds, kuieren door de laatste solden, bezoekje aan mijn andere grootouders die ik alweer een maand niet meer had gezien en dan: thuis, spaghetti, LouisLouise, ziekenhuis. Van de ene emotionele piek naar een andere, maar dan omgekeerd. Of zo.

De briefing van mijn tante bestond uit een positieve instelling van de dokter maar een langdurig herstel, want 88 jaar oud, en ook ergernis ten opzichte van het rusthuis omdat zij al lang had gezegd dat de situatie niet verbeterde en er toch pas eergisteren iets werd gedaan. Mijn Mimie dan weer, die bestaat nu ook uit een baxter en een, eh, slangetje, aan haar neus, plus een soort zuurstofmasker op tijd en stond waar Aerosol uitkomt - iets dat haar duidelijk niet zint als het er tijd en stond voor is. En een hoest, zo van het erge soort waar je spontaan van zou gaan meehoesten, ook al ben je eigenlijk niet ziek.

Ik had haar al sinds zes weken niet meer gezien, Blok e.d., het verschil kon dus niet groter zijn. Als er niet net verpleegsters de kamer waren binnen gekomen om vanalles te verversen en te doen had ik al lang iets in m'n oog gehad, maar ja, je moet natuurlijk allemaal sterk blijven voor mekaar. Zelfs al zei de dokter dat ze ging genezen. Zelfs al pinkte ze een oogje en heeft ze nog genoeg eigen wil om het masker met Aerosol er in een moment van onoplettendheid af te trekken. We waren immers net aan het gniffelen over vroeger, toen ze nog thuis woonde, niet dementeerde, alles zelfstandig kon doen en "Sprit" zei in plaats van "Sprite", de drank waar ze (naast koffie) het meest van dronk maar de naam steeds fout van uitsprak.

En toen vroeg ik me af hoe ze Aerosol zou zeggen, nu, moest ze nog eens iets zeggen. En wanneer ze genezen zal zijn, want slangetjes en baxters, ik zie het toch niet graag ze. Wat jullie?

 

* Na de dood van Donna dus het nieuwe huisstation. En ik vind het wel leuk, alright?
** Ik kwam dus net aan bij het heel steile laatste deel van de Dupontstraat, ofte de berg hors categorie die naar de HUB leidt. Dus ja. Ik ben geen hijger of zo. Yet.

Commentaren

Oei Glenn... 88 jaar en aan de slangetjes e.d....kan me voorstellen dat het er niet leuk uitzag! Maar ze was nog opstandig en zo...dan kan het meestal alleen maar goed gaan hoor...die blijft nog wel een poosje...kun je haar misschien nog eens vertellen over dat optreden van Madonna komende 11 juli hè! hahahaha!
En ja...Gent is schitterend, maar Antwerpen viel me toch ook heel erg mee...wist niet ( meer) dat het er ook zo mooi was!
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | zondag, 01 februari 2009

Het ziekenuis.
Creepy moments..
Je verhaal speelt al enkele dagen in mijn hoofd.
'k kon het dan ook niet laten hier een reactie te komen zetten.
Bij deze ...

Gepost door: Lady Butterfly | zondag, 01 februari 2009

geduld zullen jullie moeten hebben. Laat ons hopen dat het allemaal zo vlug mogelijk goed komt hé...
En examens... die zijn *oef* gelukkig voorbij. 'k Hoop dat het een 'aangename' kennismaking was.
En madonna... tegen die tijd... zit je al lang in Frankrijk ;-)

Gepost door: cis | zondag, 01 februari 2009

De commentaren zijn gesloten.