dinsdag, 16 december 2008

Glenn leeft nog en doet terwijl iets goed

Soms, heel soms, vraag ik me af of ik onbewust een groot bord meedrag waarop in neonletters "Spreek mij aan!" staat. Het komt me namelijk vaak voor dat compleet onbekenden opeens vanachter een hoekje tevoorschijn springen om me aan te spreken over één of ander geweldig initiatief, een goed doel, of om gewoon in het Arabisch iets in mijn oor te grommen. "Fine by me", denk ik dan, "die mensen moeten toch ook hun ei kwijt". Tot ik gehaast ben: dan zou ik ze liefst in een moeras duwen en snel weglopen, hoe goed hun doel ook moge zijn.

Vrijdag bijvoorbeeld. Na een frusterende namiddag in de Nieuwstraat, which involved het kopen van kerstcadeautjes en veel te veel Franstaligen, moest ik mijn beste snelwandelbeen voorzetten om de trein naar Lembeek City nog te halen en weg te sporen uit het hellhole that is Bruxelles. Toen ik compleet leeggelopen in het Noord aankwam en op het punt stond de hal naar de treinen binnen te snelwandelen sprong er echter out of the blue een jongeman tevoorschijn, die een lintje op mijn sjaal begon te spelden en in sneltempo een hele uitleg startte over de betekenis ervan:

"Jah alz oe diet lintju draakt stuint u de strijd teken dizkriemienaasie toezen belank en zewart, vat de kluiren fan et lintju dan ook symboliserun en ..."
"Jajaja, goed, ok, in orde, maar weet u, ik moet me echt wel haasten nu dus da-hag" repliceerde ik snel snel, in mooi Nederlands waar geen Frans haar op staat, en ware het niet dat ik wel licht hardhandig bij de arm werd gegrepen had ik mijn snelwandelpas alweer bijna ingezet.
"Jemaar, oe moet ook vel butalun hu muneer", zei de jongeman, wijzend op het lintje dat hij ongevraagd op mijn sjaal had bevestigd.
(licht beschaamd) "Oh ja, eh, natuurlijk. Hoeveel is het alstublieft?"
"Toezen du drie en de vijf oero."
"WAAAT? Voor een lintje of wat? Jong, het is financiële crisis voor iedereen, ze. En uw lintje past toch niet bij mijn sjaal."

... Wat ik FYI NIET zei, want het is niet omdat ik én altijd werk heb én die namiddag gefrustreerd was dat ik in één of andere klootzak with a vengeance was veranderd. De strijd tegen discriminatie ligt me trouwens nauw aan het hart, iets met een goede inborst etc, waarom ook weer niet hè. Voor ik het wist zat ik dus op de stoptrein naar Lembeek City, twee en een halve euro armer (want het enige dat ik nog overhad) maar wel een lintje tegen discriminatie rijker. En één schamele stap verwijderd van een hartaanval, want ik moest me dus echt wel heel hard haasten na de hele lintjeshistorie. Dat laatste in achting genomen besloot mijn duistere kant dan ook om, de volgende keer een onbekende aanstalten maakte om me aan te spreken en ik gehaast zou zijn, gewoon door te lopen. Ook al steun ik daarmee dan geen arme kindjes. En ook al was het gewoon maar om me erop te wijzen dat ik geen broek aanheb of zo zoals in die ene droom, shudder.

Het werd echter maandagochtend. De treinen hadden vertraging, wat ik pas doorhad toen ik om twintig voor tien in het Zuid aankwam. Terwijl de lessen om kwart voor tien begonnen op een paar minuutjes bergop van het Noord, hmmm. Toen ik uiteindelijk in het laatstgenoemde station aankwam was ik dus wel al te laat, maar daarom ook niet minder gehaast. Klaar om een goed stapje door te zetten spurtte ik de drukke hal in, tot ik daarin opeens bruusk gestopt werd door een kerel met Oxfamgadgets die druk doend een verhaal begon over truffels en kopen en Oxfam en arme kindjes en weet ik nog veel wat allemaal.

"Doorlopen, Glenn, doorlopen", zei de onverdraagzame klier in mij, die vrijdag nog een pact had gesloten met, eh, mijn eigen persoon. Maar zie je: de Oxfamjongen bewoog dus ook mee. Een doosje truffels in mijn handen duwend en nog steeds druk pratend, wat me wel begon tegen te steken eigenlijk, maar goed: daar had ik dus niet op gerekend, op de doordrijving van mijn onbekende gesprekspartners.

Enfin, na allerlei arme kindjes truffels te hebben zien maken die niemand wil kopen waardoor ze beginnen huilen etc etc (damn you visueel geheugen), bleef ik staan.

"Blablabla ah oui ça fait cinq euros svp blabla monsieur merci blabla monsieur Oxfam est blabla ..." ging de Oxfamkerel verder, tot ik natuurlijk iets had van:
"WAAAT? Vijf euro voor een klein doosje truffels ofwat? Jong, het is financiële crisis voor iedereen ze, en daarbij, ik heb liever zeevruchten."

Maar dat zei ik dus niet, want combinatie van overload aan tragische beelden in mijn visuele geheugen en een goede inborst die zoiets zelfs niet zou durven denken. En voor ik het wist was ikalweer vijf euro armer, maar wel een klein doosje truffels van Oxfam rijker. Goedhartig als ik ben. En verslaafd aan chocolade along the way.

Anyhoo. Misschien zie ik er wel rechtvaardig uit dat ze zich altijd tot mij wenden, zo van: "Onrecht? Laat ik me dan maar snel aan een boom gaan vastketenen!". Of misschien zie ik er vriendelijk uit, dat kan ook.

Of gewoon dom.

Commentaren

Na 5 jaar Brussel zie ik ze vanop een afstand en ga ik er in een grote boog rond. Niet dat ik niets wil steunen, maar die mensen zijn enkel opgeleid om u geld uit uw tassen te halen en u een schuldgevoel aan te praten.

Heb zo één keer een boekje gekocht om waalse striptekenaars te steunen ... ik mocht geven wat ik wou ... tot ik 2 euro ging geven, dat was wel te weinig (wijzend naar de 4 euro die op de achterkant van het boekje stond ...)

Gepost door: Jonas | dinsdag, 16 december 2008

't is de periode van het jaar waarin ze je idd overal 'lastig vallen' met al dergelijke dingen. En in de loop van het jaar is het noordstation ook wel altijd 'the place to be' als je wilt aangeklampt worden door allerhande NGO mensen... dus, als je ze ziet, begin je al meteen van ver te zwaaien dat je geen interesse hebt, anders laat je je toch verleiden. Dat kwam ik in het begin ook tegen... je begint te luisteren en in geen tijd durf je niet meer weg zonder... geld te geen. Dus VERMIJDEN is de boodschap en reeds voor ze je aanspreken of bij de arm nemen duidelijk maken dat je niet wilt.
Proberen hé... het zal je wel lukken!

Gepost door: cis | dinsdag, 16 december 2008

goede vakantie wens ik je... ook al zal het wellicht je eerste blok-kerstvakantie zijn.

Gepost door: cis | maandag, 22 december 2008

oei jij wordt blijkbaar ook overal gezien door zo'n mensen die vanalles en nog wat in je handen stoppen om nadien te betalen, weet je, ik zeg gewoon dat ik geen tijd heb, en loop door, dat is vele gemakkelijker dan te moeten betalen voor iets dom dat je niet graag lust, hé

Prettige Feestdaagjes !!!

Gepost door: Elien'tje | dinsdag, 23 december 2008

awel ban naar BXl geweest, heb de trein genomen in 't Noord en jaaah die van Oxfam stonden er ook. Ik zeg dan gewoon: neen. En dan loop ik door. je kan anders zo om de halve meter je portemonnee opendoen. En ik doe mijn sjakosj niet open in om het even welk station dan ook. Ik kan heel kort NEEN zeggen, Glennemans, ge mag gerust bij mij komen les volgen...

Gepost door: Blah | vrijdag, 26 december 2008

De commentaren zijn gesloten.