zaterdag, 27 september 2008

Kedeng kedeng

Aah, reizen met de trein. Omdat ik zowel in een ver als recent verleden teveel

* romantische komedies heb gezien,
* chicklits heb gelezen (insert schaamrood, maar ja, 's zomers is dat tof. I swear. En nu ga ik mij in een hoekje verstoppen)
* programma's heb gezien waarin tieners door dertigers worden gespeeld en in filosofische bewoordingen een perfect leven wordt geschetst
* teveel afleveringen van de ene telenovelle heb gezien en naar de andere aan het kijken ben (insert schaamhoekje)

had ik er een heel romantisch beeld van. Het ging zo'n beetje van ondergetekende die vrolijk, beschenen door de zon, dag in dag uit op de trein vol vrolijke mensen stapte en na een tijdje schalkse blikken begon uit te wisselen met a person of his fancy. Uiteindelijk - om het veel te lang uitgesponnen middendeel uit mijn eigen telenovelle even weg te knippen en tot de kern van de zaak te komen - zou daar dan een standvastige relatie van komen met wandelingen door bloemenvelden en vele, vele treinreizen als herinnering aan hoe het ooit begon. Ja, soms kan ik wel eens romantisch ingesteld zijn als ik niet toevallig spuug op alles wat met liefde te maken heeft.

Groot was dan ook mijn verbazing alsook mijn teleurstelling toen het reizen per trein helemaal niet bleek wat ik ervan verwacht had. Om het maar direct te zeggen zoals het is: iedereen is er zo lichtgeraakt, weet je wel. Erg lichtgeraakt. In plaats van schalkse blikken uit te wisselen met people of my fancy kijk ik gewoon niemand aan, want ik heb vastgesteld dat oogcontact met medetreinreizigers verboden is. Of je nu aan het dromen bent waardoor je blik per ongeluk op iemand rust, gewoon kijkt wie er binnenkomt/naast jou zit/rechtover jou zit of de koppen van de Metro van een ander snel meepikt: altijd krijg je een gepikeerde blik terug die er geen twijfel laat over bestaan dat jij, als het ethisch verantwoord was, een dikke toek op a bakkes zou krijgen omdat je ogen actief zijn. Er zijn stammen die denken dat het nemen van foto's deeltjes van hun ziel pikt, maar treinreizigers denken duidelijk dat een simpele oogopslag er mee aan de haal gaat.

Of die keer deze week toen ik mijn mp3 bovenhaalde en een oud vrouwtje me zo afkeurend aankeek dat het leek alsof ik zonet mijn penis ofzo had bovengehaald. Niet dat dat onmogelijk is in het Brussels openbaar vervoer, want mijn nicht heeft het al eens voorgehad, maar komáán zeg. Oh, en als je ingesloten aan het raam zit maar moet afstappen, en iedereen op je bankstel dan overdreven gaat zuchten omdat ze vijf centimeter moeten opschuiven zodat jij kan opstaan. Jij, die grote ambetanterik daar. Die een toek op zijn bakkes verdient.

Ik verstond ze dus niet, die treinpeople. "Why so blue?" vroeg ik me af. Tot die woensdag. Toen ik zelf een gepikeerd treingeval werd. En opeens begreep waar het allemaal om draait. Het begon zo:

Na een vermoeiende dag, die eigenlijk kort was maar vermoeiend nonetheless omdat ik een luilekkerleventje gewoon ben, sleepte ik mezelf de trein op naar Lembeek City. Ik was moe, ik was cranky, en ik wou niet nog een halfuur op de trein zitten maar gaan liggen en gewoon leeg zijn. Spijtig genoeg was dat nog even onmogelijk, dus vrolijker was ik er alleszins niet op geworden. Eén halte kon ik daar nog wel enigszins mee leven, maar toen kwamen we aan in Brussel-Zuid en stapte er een hele troep mensen op. En één van hen kwam naast mij zitten. Op zich is daar niets aan, maar de manier waarop! In plaats van een respectabele afstand te houden zoals ik zou doen, schoof - eh - X helemaal door, zodanig dat hij bijna helemaal tegen me aan plakte. Alsof dat nog niet genoeg was ging X, zoals het alle mannen betaamt, wijdbeens zitten zodat mijn beenruimte ook nog eens drastisch verkleinde.

Jullie moeten weten dat ik nogal aan mijn persoonlijke ruimte gehecht ben, y'all, zijnde de grens van enkele centimeters rond ons lichaam die zeer weinig mensen mogen overtreden zonder dat we ons gans ongemakkelijk gaan voelen. Maar mijn persoonlijke ruimte op dat moment was, even denken, 0. En dus schoof ik op. Wat X blijkbaar als een signaal opvatte om ook op te schuiven. Waardoor ik het opschuiven uiteindelijk maar opgaf - ik zou maar zover gaan opschuiven dat X genoodzaakt zou zijn om op mijn schoot te komen zitten, en wat dan zeg. En aldus ging ik van gewoon cranky naar übercranky in slechts één halte. Die spijtig genoeg niet de final destination was voor X. Noch de halte daarna. Of die daarna. Stomme stoptreinen naar Lembeek City ook.

En opeens begreep ik het: als je op de trein zit, hetzij 's morgens vroeg met een ochtendhumeur of na het werk met een fin-de-travailhumeur, dan wil je niet gestoord worden. Dan wil je niet dat medereizigers je aangapen, dromen of niet. Of dat ze, ook al is het maar even, meelezen in jouw gazet. Dan wil je ook niet dat ze onverwacht iets bovenhalen, want het zou maar eens een geweer kunnen zijn aangezien we toch van Brussel klappen en al. En dan wil je zéker niet dat je medereizigers je persoonlijke ruimte compleet negeren en plakkerig gaan doen! Nee: dan wil je gewoon gerust gelaten worden, y'all. Noem me maar verzuurd en asociaal, maar na op dat moment maakt dat echt perfect sense hoor.

In ieder geval: omdat alles nog niet compleet verloren is en je toch maar nooit weet wie er op de trein zal stappen zal ik vanaf maandag opnieuw mijn grootste glimlach bovenhalen, zorgen dat mijn mp3 door slinkse omwegen al voor het opstappen in mijn oren bevestigd is en voor een eigen Metro zorgen, one way or another door gebrek aan a) Metro in Lembeek City en b) intense leeslust op de trein.

Maar aan mijn zitplaatsje aan het raam blijf ik wel vasthouden ze! Zoveel moeten ze nu ook weer niet van me vragen hé.

20:02 Gepost door Yours truly in Over mijzelve | Permalink | Commentaren (6) | Tags: reizen met de trein, brussel, irritatie |  Facebook |

Commentaren

oei toen ik nog treinde (van Rode naar BXL centraal of noord) was 't altijd ambiance nochtans, mij konden die vieze blikken niet schelen. Nu nog, als ik soms nog mensen tegenkom die ik leerde kennen op de trein, pendelaars BXL - Rode, groeten we mekaar nog altijd met een gegibber van 'weet je nog vroeger op de trein...'. En trouwens, ge moet uitkijken naar meiskes met nen Humo, en dan iets in Uitlaat schrijven :D :D

Gepost door: Blah | maandag, 29 september 2008

herkenbaar hoe je het beschrijft... de trein is een noodzakelijk maar wel gemakkelijk-om-je-te-verplaatsen kwaad. Soms is het er muisstil en zit het vol met halfslapende mensen (vooral op het einde van de dag) en soms met kwetterend mensen die alles luidkeels zitten te roepen zodat de hele treinwagon alles weet...
En blikken... ik voel me ook soms gegeneerd als ik rondkijk... gewoon omdat ik te moe ben om te lezen of te ...
Maar... je raakt er wel aan gewoon. En soms kan het eens leuk zijn! Maar meestal speelt 'het eigen humeur' wel parten hoor!

Gepost door: cis | maandag, 29 september 2008

Ik heb dat ook 5 jaar gedaan en dan maak je idd wel wat mee. Wat mij meestal stoorde waren de mensen die hun Ipod als versterker gebruikten zodat iedereen kon meeluisteren ...

nu ben ik geen dagelijkse pendelaar meer, dus minder last ;-)

Gepost door: Jonas | donderdag, 02 oktober 2008

Ach... ... maandag gaat ge er al geen last meer van hebben. ;)

Nee, seriously, ik ga weinig met de trein en vraag me ook altijd af waarom mensen zo gepijnigd kijken. I tells you: een aparte wagon voor mensen die sociaal willen zijn. :D

Gepost door: Eikebah | donderdag, 02 oktober 2008

Die met hun iPod als versterker, argh, wat een hatelijke soort is me dat inderdaad! Er bestaan oortjes voor iets, ze!

... zei hij als überverzuurde treinreiziger, lol. :p

Maar daddies toch! Oh, en meestal is het dan ook nog eens de grootste muzikale crap van het moment die je dan moet aanhoren, zoals 'I kissed a fucking girl', of van die Franse rap of zo. GRRR!

Maar voor de rest ben ik een treinreiziger van de verdraagzame soort en zo, hoor :p

Gepost door: Glenn | vrijdag, 03 oktober 2008

Hmm... ik was vroeger altijd degene waar men als eerste tegen aan begon te kletsen...MOI...met míjn ochtendhumeur!! GET LOST YOU FOOL!!! hahahahhaa! Er verandert dus niks in de spits in de trein...aaaah, ik reis tegenwoordig lekker buiten de spits, gezellig! hahahahaha!
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | zaterdag, 04 oktober 2008

De commentaren zijn gesloten.