maandag, 18 augustus 2008

The one where Glenn gets leg-humped by a dog

Negen jaar was ik toen onze hond stierf. Het beestje was al een tijdje ziek en werd ook stilaan blind, maar het was dan ook al een heel oude hond als je uitrekende hoe oud 'ie was in hondenjaren. Zijnde zevenenzeventig, of zo. En ik was er dus negen, en dat is geen goede leeftijd om je hond op te verliezen - niet zo erg als in de puberteit, tijdens dewelke je karakter gevormd wordt en de minste schok ervoor kan zorgen dat je later hopen geld zal uitgeven aan een psycholoog, maar toch erg genoeg.

Met z'n vieren hadden we er hier thuis allemaal veel verdriet van, en toen heeft mijn pa besloten dat er hier nooit meer een hond - of een kat for that matter - in huis zou komen; niet omdat hij op één nacht een enorme dierenhater was geworden, maar wel om ons een toekomstig verdriet over eventuele nieuwe dierenoverlijdens te besparen. We hebben daar vrede mee genomen, en vanaf dan ging al onze dierenliefde naar andermans dieren (en onze eigen kanarie, maar niet compleet hetzelfde etc), die ons op hun beurt allemaal veel liefde teruggaven. Alleman content.

Tot je natuurlijk te veel liefde terugkrijgt en het allemaal een beetje verkeerd loopt, that is. Zoals gisteren bijvoorbeeld.

Hond M is een beetje een speciaal geval. Het ene moment zou je op poten gedragen worden door hond M, gewoon omdat je geweldig bent en honden het nu eenmaal the shit vinden als mensen geweldig zijn, maar het andere moment kan je nog altijd geweldig zijn en toch getrakteerd worden op gegrom plus blik op het bijzonder witte doch ongetwijfels zeer scherpe en pijnlijke gebit van hond M. Een speciaal geval, dus.

Het begon al toen we aankwamen op de scène de delict, zijnde bij mijn tante. Voor de verandering vond hond M het nog eens nodig om ons te verwelkomen met het soort gegrom dat duidelijk maakte dat there was no messing with the M, en voor het geval we dat niet doorhadden werden we ook vergast op een klein stukje gebit - Signal White Now-wit, doch nog altijd ontegensprekelijk scherp. En we waren nochtans geweldig, ze.

Toen we dan allemaal binnen waren en ons hadden verzameld rond de recentste nieuwe telg van onze immer groeiende familie, klein en schattig als ze was (doch niet van de aard dat ik er al mijn anti-ouderlijke gevoelens door over boord zou gooien in ruil voor een biologische klok ter grootte van de Big Ben), keerde de wind en daarmee ook het humeur van hond M. In plaats van te grommen en de psychopaat uit te hangen liep hond M nu vrolijk kwispelend door het publiek van de baby, iedereen aanmanend om dichterbij een kijkje te gaan nemen naar dat wonder der natuur, precies alsof het eigenlijk de baby was van hond M en niet van nicht I.

"Hahahaha!" lachte ik dan nog op hysterische wijze toen hond M wel iets te enthousiast de aandacht probeerde te vestigen op de baby door met snuit en al naar het achterwerk van een mede-omstaander te verdwijnen en haar op die manier dichter naar de koets te duwen. Hahaha, ja, grappig was dat. Hohohoho. Oeh. Ja.

Maar toen.

Ik stond in de buurt van de baby koel te wezen, zoals alleen mensen die geen ouderlijke gevoelens whatsoever hebben dat kunnen in de buurt van veel te schattige babies. En toen. Toen werd mijn rechterbeen opeens gegrepen. Ik keek op. Of eerder gezegd omlaag, want mijn benen groeien dus niet uit mijn hoofd op de plaats waar normaal oren staan en al. Ik keek dus omlaag. Ik zag hoe mijn rechterbeen in een wurggreep werd gehouden door twee blonde labradorpoten, ook wel gekend als de poten van de hond des huizes.

En voor ik het wist werd mijn been geneukt door hond M.

"Ja, hond M doet dat wel vaker als er mannen in de buurt zijn", werd mij verteld nadat een ramp kon vermeden worden, hond M werd verbannen naar de mand en ik aan het bekomen was (niet dus) van mijn bijna-molestatie. Door een hond. Een teef met een hoge sex-drive.
"Ah, eh ... Tof."
Want ja, wat zegt een mens feitelijk op zo'n momenten?

Commentaren

hond ruikt het blijkbaar als eentje nood heeft aan heel veel affektie :-)

Gepost door: cis | maandag, 18 augustus 2008

Raaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaawr!

(In elke mogelijke interpretatie van het woord)

En wees gerust ;

menig Ierse Seksbom zal gespaard worden van dit verhaal - niet omdat het geen hartverscheurend verhaal is, in tegendeel, maar wel omdat het overduidelijk is dat je het imago van het desbetreffende dier niet wil schaden. (Hond M. - je had m'n nog net geen zwart balkje gegeven)

Prima job, Jambers Hacienda, over het paargedrag bij oversekste anoniempjes!

Gepost door: Miranda | maandag, 18 augustus 2008

@ Miranda/Lisa: Moehaha! Zwarte balkjes ... dat was nog eens een idee geweest! :D
En dammit, je hebt me toch weer door: molesteerder of niet, ik kan het niet over mijn hart krijgen om de ware identiteit van de hond in kwestie te onthullen!

Een geluk toch dat die Ierse seksbom (en liefst ook die coole transseksueel, haha!) hier niet van hoeft te weten, want ik vraag me af hoe het verhaal had kunnen bijdragen aan onze promotie tot muzes ... Eerder tot buitengegooide weirdo's met freaky jaren negentig kledij en rare hairdo's. :p

Maar toch bedankt dat je het 'onder ons' wil houden. :D

Gepost door: Glenn | maandag, 18 augustus 2008

awel ik zou zeker ni 'tof' antwoorden, hahahaha!
Allez, dat uw ma da ni meer weet? Da was zo jàààrlijks de gewoonte van een toneel te doen en ge mocht pas meedoen vanaf de 3des... 't Feit dat ze mij ni herkent bevestigt dus idd dat ik heel anoniem en schuchter was. Neh. Want er is niemand die da gelooft als ik da zeg.
Ben daar bovendien na dat jaar ook nimeer naar school gegaan, 'k moest naar BXl van mijn ma :D
In welke richting zat uw ma? Allez, als die van 1965 is is er toch een dikke kans da wij mekaar misschien kennen he... of dezelfde kennissen hebben.

Gepost door: Blah | maandag, 18 augustus 2008

Dat heb ik ooit ook wel es tegengekomen en ge weet op dat moment ni goe wa doen hè! Maar ik zou nu eerlijk gezegd precies ook ni 'tof' zeggen. Maar ja idd, wa zegt ge op zo'n moment hè!

groetjes,

Gepost door: Michel | dinsdag, 19 augustus 2008

Hehe... tja wat zeg je in zo'n geval...waarschijnlijk iets van DJEEZESSSSSS!!! hahahahaa! Vind het bijzonder ergerlijk als honden dat doen...heb het mijn pups in ieder geval rap afgeleerd!
Btw...congratzzz hè..zag je blog op de startpagina staan!
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | woensdag, 20 augustus 2008

Hé Glenn! Hartelijk gefeliciteerd met je vermelding op de startpagina!
Ik wens je een fijne woensdag!
Groetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | woensdag, 20 augustus 2008

@ Mizz D en Fleur: Iiiieee, ik had het nog niet gezien ... Thank you, thank you! :)

Whoo!

@ Blah: Awel, mijn ma deed geen moderne maar technische, en ze zegt dat moderne en technische toendertijd nogal van elkaar afgeschermd werden op het HHC. :) Dus daarmee, waarschijnlijk.

Maar dat toneel, daar weet ze echt niks meer van! :)

Gepost door: Glenn | woensdag, 20 augustus 2008

honds leuke blog. meer van dat

Gepost door: alec | woensdag, 20 augustus 2008

aha da's idd héél erg waar! Ik had een vriendin in de technische en ik kreeg verdomme onder mijn voeten omdat ik die op de trap nog rap dag zei (we hadden zelfs verschillende speeltijden). Niet te geloven he!! Ann Vandersteen was da... die kent ze misschien wel? Da's oa één van de redenen waarom ik daar weg ben gegaan na de 3des, mijn ma kreeg er nen omgekeerde permanent van van die mentaliteit, hahaha!

Gepost door: Blah | donderdag, 21 augustus 2008

De commentaren zijn gesloten.