donderdag, 07 augustus 2008

Wie is er nu ziek in 't midden van de zomer, allez zeg

Als jullie me enkele dagen geleden hadden gevraagd wie er nu in hemelsnaam ziek wordt in het midden van de fucking zómervakantie, ik had jullie het antwoord schuldig moeten blijven. Sinds gisteren weet ik echter wél welke halvegaren er zo stom zijn om bij temperaturen ver boven de vijfentwintig graden microben binnen te halen en een ganse dag in de zetel door te brengen, levend van elf aardbeien bij gebrek aan ander voedsel waar de maag niet overkop van gaat:

It is I.

Ik had het precies woensdagnacht al willen voelen, toen ik opeens wakker werd en een laffe doch irritante hoofd- en rugpijn voelde opkomen en het tegelijk ook heel koud kreeg, zo van dat 'koude handen en voeten die maar niet willen opwarmen al waren we in Siberië'-koud, en dat terwijl het woensdagnacht helemaal niet koud was. Dat weet ik, omdat ik ook nog enkele uren heb kunnen slapen zonder mezelf daarbij op te rollen onder de dekens al deed ik een soort groteske foetusimitatie.

Gisterenochtend kwam dan uiteindelijk de bevestiging dat mijn weerstand misschien toch aangetast was en de witte gloed rond mijn lichaam (zie: Actimelreclame) opgebrand was; toen ik namelijk ongoddelijk vroeg wakker werd - 7u15! - en met veel moeite naar beneden strompelde, die onmetelijk lange trap af, voelde ik mij nog wrakkiger as can be.

Mijn ma, die niet veel later ook naar beneden kwam en na één handoplegging wist dat ik koorts maakte was er niet gerust in, en voor ik het wist zat ik in de wachtkamer van mijn huisarts, een kamer last seen in 2005 of zo tijdens één van de laatste keren waarop ik mezelf nog ziek genoeg bevond om bij de dokter te gaan en de tot de nok met gepensioneerden gevulde wachtzaal te trotseren in need of genezing. Alhoewel, dat tot de nok gevuld zijn voel nog mee; slechts drie mensen waren voor ons reeds aanwezig toen mijn ma en ik plaatsnamen aan het raam: twee vrouwen, waarvan er één uitzag alsof ze elk moment in huilen kon uitbarsten, en één man die de meest wansmakelijke mondgeluiden ever uitstootte. Niet al te erg dus, en azo bladerde ik met mijn zieke pollen door respectievelijk een Psychologiemagazine, National Geographic Magazine, Feeling en Gala tot het onze beurt was.

Which it eventually was rond kwart na tien, waarop er alweer vijf wachtenden achter ons waren die er, naar mijn bescheiden mening, niet echt al te ziek uitzagen, het moet gezegd - maar then again zag ik er ook niet veel mottiger uit dan anders en voelde ik me, eens op consultatie, als een vreemd soort fraudeur in ziektes toen ik mijn symptomen moest opnoemen en die opeens maar flauw leken, niet echt precies kon uitleggen waar ik precies pijn had aan mijn hoofd en rug, een normale bloeddruk bleek te hebben en voor zover ik wist niet in contact was gekomen met andere zieken. Mijn God ... Was ik wel ziek at all, zeg?

... Ja, toch wel, want ik voelde me alleszins toch maar erg terribel, en ik bleek ook effectief koorts te hebben én een verdachte keelkleur te hebben, zijnde rood. Ook wist de apothekeres later op de ochtend aan mijn ma te vertellen dat er de laatste tijd wel meer mensen ziekjes zijn en koorts hebben, dus een alleenstaand geval ben ik - toch op dat vlak, kom - alvast niet!

AND THAT'S JUST GREAT!

Of toch niet, want liggende in de zetel zonder enige fut of energie whatsoever om een poot uit te steken of iets te eten (uitzondering: aardbeien, elf in totaal, en een friet of vijf, hele dunne) kan een mens zich wel eens beginnen ambeteren, en is er een betere manier om als zieke de verveling te verdrijven dan met een beetje slaap? Ik dacht het niet! Alleen jammer dat ik bij het ontwaken steeds vaststelde dat ik mijn favoriete make-overprogramma op Vitaya of zo had gemist en het nog 43456 uren zou duren eer er nog eens iets deftigs op de buis zou zijn, waardoor ik nog een beetje meer sliep in afwachting daarvan. Of ook: hoe irritant is het niet om andere mensen steen en been te horen klagen over een bepaalde verschroeiende hitte terwijl je het zelf maar net goed hebt qua temperatuur? Het is zoals blind zijn en één of andere ongevoelige lul tot in detail horen beschrijven hoe een bepaald prachtig landschap eruit ziet, grrr.

Anywaaay ... Vandaag voel ik me al veel beter, of toch goed genoeg om al wat meer te eten, minder te slapen en zelfs al eens opnieuw sarcastisch uit de hoek te komen tegen huisgenoten. Stijgend energiepeil, here I come! Allez, het zal wel nog niet voor direct zijn, want ik moest bijvoorbeeld nog vaststellen dat de trap een licht onoverkomenlijk obstakel is dat enkel overwonnen kan worden door het nemen van een rustpauze halfweg - jawel, ik ga zelfs zitten en puffen en al! Maar kom, mijn eetlust is toch al toegenomen. In fact, ik ben weeral zo in orde op vlak van eten dat ik het aandurfde om deze namiddag af te gaan op de bijna dagelijkse voorbij rijdende jingle die beelden van ijs oproept (als een soort experiment van Pavlov, maar dan met mensen)  en na dit bericht mijn twee bollen vanille zal verorberen.

 Ik zou er misschen wel elf aardbeien kunnen bijdoen en al, how about that?

Commentaren

Na zo lang uit blogroulatie te zijn geweest schieten mijn berichten altijd een beetje alle kanten uit, just for the record etc.

Gepost door: Glenn | donderdag, 07 augustus 2008

Tjah, zoiets kies je natuurlijk niet en dat het dan net jou weer moet treffen is nog minder natuurlijk. Maar kom, ff tandenbijten en je bent er zo vanaf. Als je al een ijsje kan eten denk ik dat je al bijna terug de oude bent!
Veel beterschap alleszins,

groetjes,

Gepost door: Michel | donderdag, 07 augustus 2008

grieptoestanden... dat is zo... als je pas thuis bent uit de hitte van de Fransenland... en terecht komt in het koude, natte, gure en onweersachtige vlaanderenlandschap... of toch op een grens ervan :-)
En ijs is heel goed hé voor een 'rode keel' (da's normaal hé... een rode kleur bij het eten van aardbeien ;-) )... ijs verzacht de pijnen.
Maar allé... stel het wel! en probeer maar om vlug helemaal opnieuw 'de ouwe' te zijn. Maak een chocoladecake... op de tonen van Björk... en tegen tweekend is alles OK.

Gepost door: cis | vrijdag, 08 augustus 2008

Veel beterschap :) Op mijn vakantiewerk is er ook iemand ziek geworden met deze geweldigde temperaturen en ze wist doodleuk te zeggen dat haar ziekte volgens de dokter enorm besmettelijk was, maar dat er geen medicijnen voor waren (behalve dan "wachten tot het gedaan is").

Leuk nieuws, vooral als je de dag erna 9463x hebt lopen niezen, je keel enorm veel pijn doet en zelfs 5 meter wandelen al enorm vermoeiend is. But I survived. :D En gij ook, ik ben er zeker van <3. :)

Gepost door: Eikebah | vrijdag, 08 augustus 2008

oei ! ziekjes, das minder é.... doe het maar kalmpjes aan & veel beterschap é ! :-)
Groetjes..

Gepost door: Elien'tje | vrijdag, 08 augustus 2008

De commentaren zijn gesloten.