maandag, 05 september 2011

Glenn koopt een nieuwe gsm en kan daar blijkbaar uitgebreid over schrijven (2)

Ik dwaalde af. We zaten dus bij mijn ma en ik die temidden van een winkel vol gsm's de basic alsook goedkope modelletjes zaten out te checken, met de boze blik in de aanslag voor het geval er toch een verkoper (m/v) tevoorschijn zou springen met een altijd voordeliger abonnement in de aanslag. Om het maar te zeggen zoals het is en een kat een kat te noemen: het checken ging niet zo goed.

"Eigenlijk zijn die toch maar lelijk, hè."
"Ge kunt er toch mee bellen en sms'en?"
"Mjaah ... Maar ja."

En toen. Vanuit mijn linkerooghoek zag ik iets blinken. Of misschien ook niet, wie zal het zeggen? Feit is dat ik naar links keek en daar de al iets geavanceerdere modellen zag liggen/hangen, en voor ik het wist begon ik net als de honden van Pavlov een beetje te kwijlen. Ze waren namelijk zo mooi, meneer! En blits. En zei ik al dat ze zo mooi waren? Echt waar, de mensen die spreekwoorden hebben uitgevonden lulden niet zo maar een beetje in het rond: het oog wil ook echt wel wat. En mijn oog wou vanaf dat moment een iets geavanceerdere gsm, zelfs al moest ik daarvoor harder met mijn activa en passiva rammelen dan ik eerder had gedacht - in het nadeel van mijn passiva welteverstaan. Ik liet de basic gsm's stante pede voor wat ze waren en ging een beetje dichter bij de gloed van de vernuftige modelletjes staan. Het voelde zowaar aan als een gloed uit de hemel, voor zover die mogelijk onbestaande plek hier op aarde al gevoeld kan worden tenminste.

"Die daar!"
En toen keek ik naar de prijs.
"Eh ... Toch nog te lelijk. Die daar dan!"
Ik keek opnieuw naar de prijs. Hij was prachtig.

En nu zit ik hier met een nieuwe gsm, die minder dan 120 euries (mentale grens) heeft gekost en toch kan tweeten of mp3's afspelen en zelfs Sudoku tussen de spelletjes heeft staan. Fokking Sudoku! Geweldig. Gadgethoer, much? Ik weet het en ik schaam me diep.

Nu ja. Ik durf wedden dat 3/4 van die snufjes nooit gebruikt zullen worden, maar goed, mijn oog (beide ogen) wou het en is er alvast zeer tevreden mee. Wat ik eigenlijk vooral wil - veel meer zelfs dan hippe snufjes en leuke spelletjes die je een potlood, een gom en een puzzelboekje uitsparen - is duurzaamheid. Ik weet nog dat ik met mijn eerste gsm, een mythische Nokia 3410, mijn hele middelbare carrière doorspartelde alsook de helft van mijn eerste academiejaar aan wijlen de Vlekho. Dat, dames en heren, is duurzaamheid. Mijn tweede gsm deed er beduidend minder lang over om dood neer te vallen, of toch om alleszins dood uit te vallen, en het is niet zo dat ik die opeens extravagant meer heb gebruikt dan mijn good old Nokia (<3). Ik heb op die tijd immers geen lief opgescharreld waar ik vanaf 's morgens al meteen mild erotische sms'jes naar moet sturen (of zo las ik toevallig eens mee bij een meisje voor me in de aula, die haar lief dus ... eh, never mind), en zo tot 's avonds door, wanneer ik er 'Slaapwel liefje' naar zou sturen en zodoende een gans nieuwe sms-sessie in gang zet die er uiteindelijk voor zorgt dat ik pas anderhalf uur tot twee uur na mijn 'slaapwel' uiteindelijk ook effectief kan slapen. If I'm lucky. Maar neen, niks van dat alles.

We zien wel. Hij kan duurzaam zijn maar evengoed zeer snel gepikt worden in de onveilige streets of Bruxelles, natuurlijk, waar ik uiteindelijk nog altijd een jaar moet gaan masteren. Al weet ik nog niet echt goed welke master. En of ik die aan de HUB zal volgen. Maar dat is dan weer stof voor een andere stukje.

(Of misschien ook niet.)

13:47 Gepost door Yours truly in Over mijzelve | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vrijdag, 29 juli 2011

Glenn koopt een nieuwe gsm en kan daar blijkbaar uitgebreid over schrijven (1)

Ik beken: ik ben een gadgethoer.

Oké, neen, dat is niet waar. Ik heb nog een familielid dat pas écht een gadgethoer is en op elk familiefeestje weer aan de lopende band nieuwe blitse woorden laat vallen zoals daar zijn 'Blackberry' of 'iPhoneapplicatie' als waren ze adempauzes tussen normalere woorden zoals 'worst'. Of 'palindroom'. Of zo. Maar toch.

Anyway. Het kan dus nog altijd erger dan mij, dat is duidelijk. Maar toen ik een nieuwe gsm nodig had en van de daken (nu ja, ons dak (enkel figuurlijk dan (en niemand lette echt op me))) schreeuwde dat ik alle nieuwe snufjes op de gsm's van tegenwoordig niet nodig had maar enkel moest kunnen bellen en sms'en, wel, toen wist ik dat ik eigenlijk aan het liegen was. Ik wist het, maar ik onderdrukte het. We geven van onszelf niet graag toe dat we ook lelijke kantjes hebben, n'est-ce pas? En bovendien wist ik in mijn kleine teen ergens ook al dat meer snufjes gelijkstaan aan meer euries, en zoals ik al zei tegen een ander familielid dat vroeg waarom ik ook niet een maand naar Australië trek zoals mijn zus: mijn activa en passiva liggen niet meteen in de meest gunstige balans.

Al die tegenstrijdigheden ten spijt begaf ik me toch naar een niet nader genoemde winkel waar ze gsm's verkopen. Om te vermijden dat ze me er ook weer een abonnement zouden willen aansmeren door middel van een glad verkoopspraatje waar 69 keer het adjectief 'voordelig' in de vergrotende trap in voorkomt, had ik mijn moeder meegenomen. Een boze blik van haar en ieders ballen krimpen, namelijk. En de vrouwen, zij zwijgen. Toen ik de vorige keer een nieuwe gsm moest gaan kopen (in een voor mijn portemonnee veel te recent verleden) had ik nog mijn zus meegenomen, maar aangezien zij niet over een paar ogen zoals mijn moeder beschikt en ik zelf gewoon een goedgelovige sissy ben, was ik niet enkel met een nieuwe gsm maar ook met een abonnement de winkel weer buitengestapt. Datzelfde abonnement ging dus veel voordeliger uitdraaien dan het altijd opnieuw kopen van een herlaadkaart, zolang ik na zes maanden maar gewoon blablabla en ook wel wat blahblahblah deed. Helaas lagen de kaarten na een half jaar al helemaal anders, waardoor blablabla en blahblahblah niet meer gedaan konden worden en ik ook niet meer onder mijn abonnement uit kon muizen. Dat ontdekte ik dan ook nog eens na eeuwen on hold te zijn gezet door Provider X, en met 'eeuwen' bedoel ik eigenlijk 'lang genoeg om een zeer gewelddadige Pavloviaanse reactie te hebben ontwikkeld bij het horen van het mensonterend irritante wachtmuziekje (FROM HELL GVD!!!)'.

Maar ik dwaal af.

(...)

21:31 Gepost door Yours truly in Over mijzelve | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

zondag, 20 maart 2011

Glenn en Marie B.

Twee weken geleden is mijn oma gestorven. Of zoals ik meer gewoon ben om te zeggen: mijn Mimie. Dat was twee dagen vroeger dan verwacht, wat best wel een vreemde gedachte is - namelijk, dat dokters zoiets met precisie kunnen zeggen. Of toch bijna met precisie, want mijn oma besloot dus om de dokters even voor te zijn en niet te wachten tot het moment dat zij hadden uitgerekend. Moest ik niet zeker weten dat de vergevorderde dementie dat onmogelijk had gemaakt, ik zou zeggen dat ze het opzettelijk had gedaan. Als een laatste daad van rebellie, misschien wel. Tegen dokters en buisjesvoeding; tegen het niet meer kunnen praten of herkennen, het constante in bed liggen, en natuurlijk tegen die vuile kutdementie. Maar uiteindelijk denk ik dat ze gewoon te moe was om nog te vechten tegen de ziekte.

Toen mijn zus en ik aankwamen in het rusthuis hadden twee verpleegsters mijn oma al een beetje opgemaakt. Het was een bizar beeld, onder andere omdat het misschien nog niet helemaal was doorgedrongen dat ze écht was gestorven, en niet gewoon sliep. Zonder buisjes allerhande die aan haar bevestigd waren. Maar wel met watten in haar mond, kwestie van het toch een beetje te laten doordringen. Ondertussen (i.e. nu) probeer ik hier niet het definitieve beeld van mijn oma van te maken en te focussen op andere herinneringen, en dat gaat goed. Ik weet nog dat het definitieve beeld dat ik van mijn opa (haar man, dus) heb, wel dat is van hem als hij al 'opgebaard' was, zoals men dat placht te noemen, in een ruimte met enkel paarse en zwarte gordijnen, een grote kaars, trieste muziek, de hele familie samen in stilte en een ijzeren kruisje dat in wijwater werd gedompeld. Ik was vijf en begreep er helemaal niks van.

Maar ondertussen ben ik al eenentwintig en zoveel meer begreep ik er nu ook niet van. Neen, het leek dus opnieuw alsof mijn oma enkel maar lag te slapen. Het enige dat verraadde dat dit niet zo was, waren de eerder genoemde watten in haar mond, een propje doeken onder haar kin (want de mond mag natuurlijk niet openvallen, stel je voor, we waren geheid nog harder beginnen snikken) en haar handen, die wit waren, maar zó wit. Geen enkel spoortje meer van aders of andere zaken die op leven wezen. Haar handen waren bijna even wit als melk. Maar wel nog een beetje warm, zo wist een van mijn tantes die rond haar bed zat. Ik wilde niet gaan voelen. Ik keek gewoon.

En hoe meer ik keek, hoe meer ik het gevoel had dat mijn oma toch nog gewoon sliep. En dan wou ik zeggen dat ze die watten uit haar mond moesten halen, omdat dat toch helemaal niet comfortabel moest zijn. Komaan, hè, zeg, hoe zouden we het zelf vinden? Of dan keek ik zolang naar haar borst tot ik dacht te zien hoe ze nog ademde. Maar dat was natuurlijk niet zo. Dat is gewoon het mensenverstand, denk ik, dat voor bepaalde dingen simpelweg te klein is om ze echt goed te kunnen snappen.

Wat ik trouwens het vreemdst vond was het gevoel dat mijn oma nog heel erg aanwezig was. Misschien wel meer aanwezig dan ze in drie jaar is geweest, dus sinds de dementie haar echt helemaal had meegetrokken in een mistig universum van reageren, maar niet herkennen, reageren, maar niet praten, en reageren, maar voor de rest gewoon zijn. Misschien was ze ook wel aanwezig. Op een of andere bovennatuurlijke manier, dan. Dat was ook een gedachte die ik die avond wou opperen, zoals de gedachte over de watten. Misschien haalden we er wel een beetje troost uit, wie weet, als we dachten dat ze nog naar ons aan het kijken was, wakend. Maar weer zweeg ik gewoon. Op sommige momenten is het best om even helemaal niks te zeggen.

Ja ja, Marie B. Ja ja.

23:44 Gepost door Yours truly in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

vrijdag, 04 februari 2011

Zeg niets verkeerds over Madonna tegen Glenn

Tussen Madonna en mij is er iets gebroken, denk ik. Nochtans was ze de redding van mijn bestaan tijdens de puberteit, toen ik nood had aan een wijze rots in de branding en zij daar opeens verscheen in alwetende Kabbalahmodus, terwijl er een lichtzuil uit de hemel over haar neerdaalde en een engelenkoor vol lof over haar zong. Of misschien dramatiseer ik de feiten nu een beetje, dat kan ook. In ieder geval. Het was 2002 going on 2003 en Madonna had nog altijd Iets te vertellen. Mijn mond viel zo hard open dat de rekkertjes die ik in die tijd tussen de boven- en onderkant van mijn beugel moest bevestigen ervan knakten. Ze zong over zelfvertrouwen, gelijkheid, trouwheid aan jezelf, het leven en de dood en nog van die wijze dingen, en de komende jaren ontdekte ik stapsgewijs dat er in haar back catalogue nog meer van die pareltjes zaten. Natuurlijk bevatte die ook tientallen nummers over liefde en dansen en kinky seks enzo, maar hey, zelfs daar kwam ze mee weg op een wijze waar andere zangeressen niet in sloegen/slagen. Madonna en ik, dat was bijna liefde, zo mooi.

Maar ja, hoe gaat dat met jeugdidolen? Er komt denk ik altijd wel een moment waarop je opeens beseft dat je grenzeloze adoratie is geslonken tot iets gematigder proporties. Bij mij was dat eerst en vooral te wijten aan het feit dat Madonna vanaf 2007 begon te verzakken in middelmatigheid, met als voorlopige piek - of eerder dieptepunt - 2009, en ik mijn aandacht beetje bij beetje ging richten op andere gekke muzikale tantes zoals Björk (spreek uit: Bjeurk), Róisín (spreek uit: Roowhsien) Murphy en Alison (spreek uit: eh, gewoon Alison) Goldfrapp. Bovendien vind ik het ook steeds moeilijker om datzelfde ongebreidelde en irrationele enthousiasme aan de dag te blijven leggen voor iemand die schijnbaar (a) liever iets doet dat niets met muziek te maken heeft, zoals films maken en fitnesscentra (!) openen, of (b) er zo ongeïnteresseerd als maar kan bijloopt als ze dan toch iets muzikaals moet gaan doen (de release van Celebration: check²). Nul procent passie. Teksten die echt nérgens meer over gaan. En nul procent geknakte beugelrekkertjes, onder andere omdat ik intussen geen beugel meer heb, maar ik bedoel het dan nu vooral als metafoor en zo. Hoe dan ook, je zou eigenlijk wel kunnen stellen dat er tussen Madonna en mij iets gebroken is, ja.

Wat gebroken is kan echter nog altijd gemaakt worden. Dat het tussen mij en Madonna nu even ingewikkeld is, om in Facebookrelatietermen te spreken, wil dus bijgevolg nog niet zeggen dat ik het nu zomaar ga pikken wanneer iedereen foute dingen over Madonna gaat zeggen. Genre: Madonna is een oud wijf dat maar beter op pensioen kan gaan nu ze nog een beetje waardigheid over heeft, en hoe zit het trouwens met haar jonge lieven? Vindt ze dat dan zelf normaal of zo? Ze kon hun mama zijn, wattefok?! Grrr. Nee, op zo'n momenten zet ik mijn scherpste stekels op en vind ik nog altijd genoeg aansluiting met de angstaanjagend overdreven fan die ik vroeger was om iedereen duidelijk te maken dat ze verkeerd zitten en er dus maar één way is: de Madonnaway.

Alhoewel. Er zijn nog altijd momenten waarop ik me moet inhouden, gewoon omdat bepaalde mensen er nu eenmaal afwijkender Madonnameningen mogen op nahouden dan anderen. Neem nu bijvoorbeeld een onbepaald tijdje terug, tijdens de les, toen ik opeens opschrok door volgende twaalf woorden:

"... net zoals je niet naar Madonna's nummers luistert voor hun diepere betekenis."

Ik veerde meteen recht. Zette mijn scherpste stekels op. Siste zélf een "WATTEFOK?!" de atmosfeer in, die gelukkig verloren ging in het rumoer van de klas. Toegegeven, Madonna zingt al een tijdje niet meer over erg diepgaande dingen, tenzij misschien seks, maar dat is een whole other way van diepgaand waar ik nu liever niet, eh, dieper op in ga. En er is in ieder geval nog altijd de Madonna pre-2007, toch?! Mijn hersenhelften schoten meteen in overdrive en begonnen een hele speech te schrijven die doorspekt was met Madonnaliedjes vol diepere betekenissen, alsook enkele shame on you's die het altijd wel goed doen in zo'n situaties. Ik keek op. Wie had hier durven beweren dat Madonna geen diepgaande liedes zingt? Mijn ogen schoten van links naar rechts. Tot ze plotseling, vergezeld van het geluid van gierende banden, bleven staan. Oh, God. Ik slikte even moeilijk. Het bleek. Namelijk. Hou je vast. De docent te zijn geweest. Mijn scherpste stekels verschrompelden van schrik meteen tot stompe hoopjes. Mijn mentaal voorbereide speech haalde ik meteen door een mentale papierversnipperaar. Je wil een docent namelijk niet voor de voeten gaan lopen en doen alsof je alles beter weet; zij worden immers betaald om dingen beter te weten dan ons, en bovendien kunnen ze ons leven omtoveren tot een living hell als je niet oppast, bv. omdat je het hebt aangedurfd om te zeggen dat ze er een Afwijkende Madonnamening op nahouden. En nu het tussen Madonna en mij even ingewikkeld is moet ik niet zo nodig meer altijd voor haar in de bres springen, natuurlijk, anders kunnen we het net zo goed weer aanmaken. Hmm.

Ik bleef dus kalm. Maar omdat de crazy fanbitch in mij toch nog heel even een  kleine uitlaatklep nodig had schreef ik tijdens de volgende les wel alle titels van Madonnanummers met een diepere betekenis op de cursusblok van een vriendin. HET WAREN ER VEEL.

Ach, ja.

zondag, 02 januari 2011

Glenn stapte in een polonaise 2011 binnen

... en ook op de tweede januari wens ik jullie nog steeds een zeer gelukkig nieuwjaar, beste lezers en lezerinnen!

Zo het voor jullie hetzelfde is wordt het komende jaar alvast veel beter dan 2010. Als ik namelijk een samenvatting moet maken van het voorbije jaar kom ik schijnbaar enkel uit op ziekenhuisbezoeken (of zelfs een ziekenhuisverblijf, jeetje, toen met die hele appendixaffaire, exhibitionistische roommate etc.) en halve hometown Halle die het rampenplan weer eens afkondigt. Dat moet dus allemaal beter kunnen dit jaar, vind ik. Idem voor mijn voornemens, die ik in 2010 schromelijk verwaarloosd heb, up to the point dat ik het gewoon in februari al opgaf, maar dat zal dit jaar ook geen optie meer zijn - onder andere omdat ik mijn bachelorpaper, die deel uitmaakt van mijn voornemens, dus wel moet afmaken en niet bv. kan stoppen in een depressieve post-Valentijnbui, maar goed, dat is ongetwijfeld allemaal stress voor later. Nu bewaar ik het liefst al mijn paranoia en nervositeit voor De Blok.

Beste wensen!

xxxxx

Yours truly

22:49 Gepost door Yours truly in Aan allen, Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende