Mister G

Ik weet niet wat het is, maar als het volle maan is meen ik elke keer opnieuw een andere gezichtsuitdrukking waar te nemen op die grote witte bol. Het gaat van een onderdrukte geeuw tot krankzinnig gekwijl, met daartussen ook eens een soort glimlach van de soort waar normale mensen bang van worden. Of, zoals dit keer, een triest geweeklaag à la Heathcliffe die Cathy roept. Ik ging deze huidige geizchtsuitdrukking eerst mooi op papier tekenen en inscannen om het jullie te bewijzen, maar daar was ik opeens te lui voor dus moeten jullie het maar met een zielig geklodder uit Paint doen. Het vat in ieder geval wel de essentie samen, vind ik:

Zijn we het allemaal eens met mij of slaag ik de bal volledig mis?

We gingen, heel Amerikaans allemaal, bowlen.

Ik weet niet wat het is met bowlen, maar tussen dat spel en mijn persoon bestaat er een haat/liefde verhouding van jewelste. Het begint allereerst met die bowlingschoenen die je moet aandoen en waar vóór jou al duizenden andere mensenvoeten in hebben rondgezwalpt, al dan niet zwaar zwetend of schimmelend. What is up with that? Is er een regel die zegt dat gewone schoenen - i.e. die enkel door jóu zijn gedragen - slechter bowlen dan die tweekleurige gevallen met rare vorm? En zo ja: wie heeft die regel uitgevonden, zodat we hem/haar met z'n allen kunnen bestoken met de smerigste der bowlingschoenen om hem/haar ook eens te straffen?

Alsof dat nog niet genoeg is, is er nog het bowlen zélf. Om redenen die ik niet kan vatten zwenken mijn ballen - nee, de bowlingballen die ik wegzwier - echt wel zéér vaak af richting goot, waardoor er van kegels omver werpen en bijgevolg ook van punten rapen nogal weinig in huis komt. Nu ja, wat zeg ik: naar het einde van een spelletje toe komt er wel wat leven in de brouwerij van mijn zwierarm en kan ik die motherfucker van een goot wel eens tonen wie de baas is, maar tegen dan is mijn bowlingreputatie al onherstelbaar beschadigd. Volgende keer beter, denk ik dan, waarop ik de bowlingschoenen uitschopt en de ondergaande zon tegemoet wandel. In m'n eigen schoenen.

Zoals het een echte haat/liefde verhouding echter past vind ik bowlen ook nog altijd zeer plezierig (waarschijnlijk iets met sadomasochisme ofzo, ik roep maar iets), en dus stapte ik de bowlingkeet nogal opgewonden binnen die avond. Mijn oude angsten staken echter snel opnieuw de gigantische kop op toen ik respectievelijk bowlingschoenen moest uitkiezen én vaststelde dat de computer zo was ingesteld dat ik als eerste aan de beurt was. Oh, God! Als eerste aan de beurt zijn bij bowlen is zoals als eerste aan de beurt zijn bij een spreekbeurt: zenuwslopend omdat het nieuwe er nog niet af is en elke beweging die je maakt door de rest nauwlettend gevolgd wordt, in plaats van met een half oog dat scheel staat van vermoeidheid zoals voor degenen die laatst aan beurt zijn. Al die aandacht maakt me zeer tot zeer erg nerveus, vooral omdat ik zoals eerder vermeld geen bowlingwonder ben en onder het oog van de wereld nog minder tot wonderen (van eenders welke allooi) in staat ben dan op eenders welk ander moment.

Daar ging ik dus. Ik slikte. Nam een bowlingbal. Zette die terug omdat die veel te zwaar was en ik in geval van wegzwieren waarschijnlijk een arm, eh, armer zou zijn geweest op dit eigenste moment. Ik nam een nieuwe, lichtere bal. Zette me schrap. Bekeek de motherfuckers van kegels. Daarna de motherfucker van een goot. En ik zwierde. Eerst dacht ik dat het nog wel goed ging, maar toen merkte ik op dat mijn bal niet naar de kegels toeging, maar naar de lucht. Hij vloog dus. Echt waar. Ik weet nog genoeg van bowling om ook te weten dat bowlingballen niet horen te vliegen. Maar dat deed deze bowlingbal dus wel. OhGodohGodohGod! Ik had blijkbaar zo hard gezwierd in een poging de goot te ontwijken dat ik de bowlingbal min of meer had geWORPEN, zoals bij volleybal of zo. Toegegeven, hij bleef uit de buurt van de goot, maar niet echt op de manier waarop ik had gehoopt of op een manier die er enigszins professioneel uitzag (in plaats van compleet belachelijk). Ik keek ademloos toe naar het hele gebeuren en vroeg me af of dit echt aan het gebeuren was, tot de bal de strijd met de zwaartekracht verloor, met een knal neerkwam en zodoende bevestigde dat dit de keiharde realiteit was. De bowlingbal bleef stokstijf liggen. Rolde niet meer richting kegels. En dat was het dus. Ik slikte opnieuw. OhGodohGodohGod!

Het duurde een tijdje voor ik me durfde omdraaien; ongever even lang als ik langzaam aan het sterven was. Het spel was immers nog niet goed en wel begonnen of ik had me al onsterfelijk belachelijk gemaakt, jeetje zeg. Pas op, dat gebeurt wel vaker en plein public, maar meestal neem ik toch tenminste een aanloop vol kleine onfortuinlijke gebeurtenisjes eer ik het grote geschut bovenhaal en van Mister Bean een soort onhumoristische klucht maak waar enkel vtm de zondagavondrechten op zou kopen. Grrr! Dit was waarschijnlijk het absolute dieptepunt uit mijn reeds in magma smeltende bowlingcarrière - een niet bepaald opbeurende gedachte aan het begin van een volledig spelletje, dat kan ik jullie wel zeggen.

Eén ding wist ik gelukkig heel zeker: volgende keer beter. En ook: erger dan dit kon het al niet meer worden. En om deze laatste gedachte wel heel veel kracht bij te stellen smeet ik daarna tot ieders verbazing een paar strikes, hmm!

Haat/liefde verhouding met bowling vs. Glenn: 1-0.

Ongeveer één seconde na het Vreselijke Domme Ongeval was het de schuld van mijn fucking kleine kutkamer, want als laatstgenoemde niet zo klein was geweest zou ik weleens wat vaker wilde bewegingen kunnen maken zonder daarbij vijf keer per seconde iets aan te stoten. Daarna, toen de Alles Verzengende Pijn overging naar misselijkheid (zo alles verzengend was het dus), schoof ik de schuld in mijn eigen schoenen; ik had namelijk het licht niet willen aandoen en dat is natuurlijk vragen om problemen in een fucking kleine kutkamer. Omdat ik dit echter een wel zeer zwakke reden vond - niet in het minst omdat de schuld nu bij mij lag en ik liever géén zware schuldlast meetors terwijl ik door het leven waggel - kaapten de vuile muggen uiteindelijk de schuldtrofee weg: immers, als er geen muggen zijn moet je niet naar het muggendodende toestel beginnen grijpen voor je je bed inkruipt, wat de kans op onaangename wrijvingen met voorwerpen allerhande aanzienlijk vermindert. De muggen dus!

Maar wat er ook van zij: het neemt allemaal niet weg dat ik op weg naar een nieuwe, muggendodende vulling in het donker én op mijn fucking kleine kutkamer heel hard met mijn enkel tegen de halfopen deur knalde. Maar echt knálde, menschen. Met mijn enkel. De rechterenkel, by the way. En ik weet niet of jullie het weten, maar je gebruikt een enkel echt wel zeer vaak, hoor, om niet te zeggen ALTIJD. Zo'n dingen leer je dus als je wordt geconfronteerd met Alles Verzengde Pijn aan lichaamsdelen.

Ik voelde: dit zit niet goed. En zo zat het dus inderdaad niet. Ik zal zelfs meer zeggen: het zat slecht. Oh ja.

Maar ondertussen mank ik wel al niet meer, wat een zegen is.

Ik zat nog helemaal alleen beneden was toen de spin tevoorschijn kwam - typisch iets voor mij, natuurlijk. Ik hoor jullie tot in Lembeek City denken van "Whatever, je hebt toch een penis, dan slaag je die spin toch gewoon morsdood?!" (maar dan niet met die penis etc.), maar zie je: ik ben helemaal geen voorstander van al die stereotypen die mensen aan de sekses in de wereld toekennen. You know: de man die met de knots elk gevaar (spinnen incluis) te lijf gaat terwijl de vrouw thuis aan de haard zit én een kind ter wereld brengt én eten klaarmaakt én het huis schoonmaakt - die dingen. Heel erg discriminerend vind ik ze allemaal, vooral omdat ik door ze af te wijzen een heel leven kan uitzingen met het bang zijn van spinnen zonder één greintje schuldgevoel. En ook omdat ik helemaal niet met een knots overweg kan, noch een kind ter wereld kan(/wil) brengen of kan koken of echt deftig kan schoonmaken, wat van mij sociaal uitschot zou maken als ik vrolijk zou meedoen met stereotypes. Weg ermee dus!

Maar goed: ik zat nog helemaal alleen beneden toen de spin tevoorschijn kwam, menschen - typisch iets voor mij, natuurlijk. Het grappige - voor zover mogelijk toch -  was dat ik net een gigantisch boek zat te lezen maar toch vanuit de hoek van mijn lodderig oog iets zag bewegen; sixth sense en die shit. Eerst dacht ik dat het die vervelende kutmug was die me daarvoor al had lastig gevallen en nu heel laag bij de grond vloog. Toen bedacht ik me echter dat ik, als ik een mug was, mijn bloedverslaving zou gaan botvieren in plaats van heel dom laag bij de grond te vliegen, en die logische redenering deed me opkijken. En toen. Zag ik. Het volgende:

DE GROOTSTE SPIN.

SINDS HET BEGIN.

VAN DE MENSHEID.

!!!. 

Oh ja.

Zoals al duidelijk was uit de eerste alinea van dit bericht is er iets mis met mijn testosteron, dus in plaats van meteen in de aanval te gaan met een knots of van die dingen ging ik ........... rechtop in de zetel staan, zoals mensen in groteske cartoons doen als er een muis in de buurt is. I hang my head in shame, maar ja: zo is het gegaan en niet anders. Alsof dat nog niet erg genoeg was speurde ik compleet vruchteloos de woonkamer af op zoek naar een goed moordwapen, zoals een pantoffel of een aambeeld of zo. Het gigantische boek telde niet mee, want dat komt uit de bibliotheek en ik sta er al niet op zo'n goed blaadje omdat ik nooit binnen de afgesproken termijn iets inlever. Alsof dat trouwens zo erg is, I mean, ik betaal wel altijd de boetes binnen de termijn (i.e. "Right now motherfucker!") hoor.

Anyway. Aangezien er van goede moordwapens geen sprake was bleef ik dan maar staan kijken. Net als de spin, trouwens: ze was namelijk zo groot dat ik dacht een hoofd te onderscheiden vantussen het massieve lijf en dito poten, en dat hoofd keek volgens mij terug. Op die manier hebben we daar dan ongeveer vijf minuten naar mekaar staan kijken, ik en de spin, tot die laatste terecht concludeerde dat een eveneens massieve sissy als ik minstens tot het volgende millennium niet fataal zou uithalen en het dus veilig was om verder te gaan krioelenop een afschuwelijke manier zoals alleen spinnen dat kunnen. Zodoende verdween de spin onder de kast en ik onder de lakens - nu ja, toch na mijn kamer eerst aan een grondige spinneninspectie te hebben onderworpen, want anders had ik de nacht misschien wel op het toilet of een andere spinnenvrije plaats moeten doorbrengen, stel je voor.

Het voordeel aan aankomen in Versailles is dat je, eenmaal uit de trein, niet als een hysterisch personage uit een klucht moet gaan zoeken naar wegwijzers, om dan uiteindelijk nog verloren te lopen en in tranen uit te barsten: je wordt gewoon als het ware voortgeduwd door de toeristenstroom die dezelfde richting uit moet en je netjes op de gepaste bestemming afzet. Bijna zou je hen daar dankbaar voor zijn, ware het niet dat ze helaas ook deel uitmaken van de gigantische rij wachtenden en waarschijnlijk nog misbruik hebben gemaakt ook van jouw tijdelijk uit-het-lood-geslagenheid bij de imposante aanblik van het paleis, de fuckers.

Nu, dat was toch de theorie van mijn zus en ik toen we na twee minuten aanschuiven nog geen meter waren opgeschoven en al ons geduld reeds als sneeuw voor de Zonnekoning was gesmolten. Dit kwam eigenlijk vooral doordat de familie voor ons opeens 85 leden extra bleek te tellen die zich behendig tussen ons in wurmden en zodoende bittere herinneringen opriepen aan het helse aanschuiven voor Madonna en dan een bepaalde biznotch in het bijzonder. Het is niet omdat mijn voorliefde voor drama overdrijving in de hand werkt, maar de rijen waren laa-ha-haang en het ging waarschijnlijk nog tot de volgende Franse Revolutie duren eer deze angry mob toegang zou krijgen tot het paleis.

Maar toen. Misschien was het gewoon de glans van de gouden poorten die in de zon alle kanten uit schoot, maar een lichtstraal daalde over ons neer en een omroeper met de stem van Louis de Funès galmde opeens over het binnenplein: "Vergeet niet, dames en heren, dat iedereen jonger dan 26 en afkomstig uit de Europese Unie zich meteen naar ingang A mag begeven waar ze gratis toegang krijgen tot het domein van Versailles." (maar dan in het Frans etc.) Onze blik daalde af naar ingang A. Er stonden bijna geen mensen, om niet te zeggen geen. We keken mekaar aan. We keken naar de familie voor ons, die jolig koerden in het Frans over Sarkozy of waar ze het ook over hebben in Frankrijk. Het woord 'gratis' rolde nog eens over onze lippen, maar dan wel in het Nederlands dit keer. En toen liepen we voor ons leven.

Zodoende waren we natuurlijk wel in iets minder dan vijf minuten op/in/rond/over de plaats where the magic happened - inderdaad zonder te betalen, wie had het gedacht? - om ons vijf uur lang te vergapen aan een extravaganza waaraan iedere moderne vorst tegenwoordig een plaatsje in een dwangbuis zou overhouden in plaats van een schitterend paleis, en ook om ons in de achttiende eeuw te wanen - maar dan met moderne kledij en meer Aziaten dan er vroeger waarschijnlijk rondliepen.

Het is goed om jong te zijn, y'all!
(en om geen herexamens te hebben, zodat je in augustus nog iets meer kan doen dan enkel het posten van wanhopige Facebookstatussen)